قادر و قدير ، در قرآن و حديث در قرآن كريم ، صفت " قدير " ، 45 بار و صفت " قادر " ، با ساخت مفرد و جمع ، دوازده بار و صفت " مقتدر " ، با ساخت مفرد و جمع ، چهار بار و صفت " مقيت " ، يك بار و صفت " مهيمن " ، يك بار به كار رفته است . همچنين ، صفت " قدير " ، 35 بار با مضمون " إِنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ * ؛ همانا خدا بر هر چيزى تواناست " و چهار بار با صفت " عليم " و يك بار با صفت " غفور " و يك بار نيز در هر يك از تعابير : " بخشنده توانا " و " خدا تواناست " و " پروردگار تو تواناست " به كار رفته است . آيات و احاديث ، بر آن است كه هستىِ آفريده‌ها نشانه توانايى خداست . نيز توانايى خدا ، مطلق است و خداى سبحان ، به هر امر ممكنى تواناست و مانند آفريده‌ها ، بر برخى امور توانا و از انجام دادن امورى ديگر ، ناتوان نيست . توانايى آفريده‌ها از جانب خداى متعال است ، در حالى كه توانايى خداوند عز و جل ذاتى است و معلول موجود ديگرى نيست و از همين‌رو ، ديرينه و جاويد است . در برخى احاديث و تفاسير آمده كه صفت " مُقيت " ، به معناى صفت " مقتدر " است و صفت " مُهَيمِن " در برخى احاديث ، يعنى " نگاهبان ( مُشرف ) با توانايى خود " و " آفريد و استوار داشت و به پا داشت و اشراف يافت " .