1326 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله در دعاى " جوشن كبير " : اى شفابخشِ آن كه از او شفا خواهد ! 3 / 35 شاكر ، شَكور واژه‌شناسى " شاكر " و " شكور " صفت " شَكور ( بسيار سپاس‌گزار ) " ، مبالغه در " شاكر ( سپاس‌گزار ) " است و " شكر " يعنى : ستايشِ نيكى كننده ، به سبب نيكىاى كه بر تو ارزانى داشته است ، و شكر ( سپاس‌گزارى / قدردانى ) ، با گفتار و كردار ، ممكن مىشود و مانند حمد است ، جز آن كه حمد ، اعم از آن است ؛ چرا كه تو انسانى را به خاطر ويژگىهاى زيباى او و به خاطر نيكىِ او حمد مىكنى ؛ امّا تنها به خاطر نيكىِ او ( و نه ديگر ويژگىهايش ) او را شكر مىنمايى . شاكر و شكور ، در قرآن و حديث در قرآن كريم ، اين دو صفت ، شش بار به خدا نسبت داده شده‌اند : سه بار با صفت " غفور " و دو بار با صفت " عليم " و يك بار با صفت " حليم " . در احاديث آمده كه خداى و الا ، سپاس‌گزارِ كسى است كه او را سپاس بگزارَد و فرمان ببَرد ، و سپاس‌گزارىِ خداى پاك ، پذيرش طاعت بنده و افزون كردن نعمت‌هاى اوست . قرآن " اگر سپاس بداريد و ايمان آوريد ، خدا مىخواهد با عذاب شما چه كند ؟ و خدا ، همواره سپاس‌پذير ( حق‌شناسِ ) داناست " .