دلالت دارد . پس قدّوس ، همان پاكيزه پيراسته از عيب‌ها و كاستىهاست . سُبّوح و قُدّوس ، در قرآن و حديث صفت " سُبّوح " ، در قرآن كريم به كار نرفته است ؛ امّا برگرفته‌هاى مادّه " سبح " ، بيش از نود بار به كار رفته كه از اين ميان ، پانزده بار با تعبير " سبحان " است . صفت " قدّوس " ، در قرآن كريم ، دو بار آمده و در هر دو ، با صفت " مَلِك " ، همراه شده است . صفت " سبّوح " ، همراه با " قدّوس " ، در احاديث بسيارى وارد شده است . براى نمونه ، روايت شده است كه پيامبر خدا در سجود و ركوع خود مىگفت : " بسيار پيراسته و پاك است پروردگارِ فرشتگان و روح " و امير مؤمنان على عليه السلام مىگفت : " بسيار پيراسته است ، بسيار پاك است و برتر از آن است كه از او همان چيزى سر بزند كه از آفريدگان ، سر مىزند " و وارد شده كه ائمه عليهم السلام مىگفتند : " اى بسيار پاك ، اى نور پاكى ، اى بسيار پيراسته ، اى منتهاى پيراستگى ! " . در بحث واژه‌شناسى ، ديديم كه دو صفت " سبّوح " و " قدّوس " ، از نظر معنا ، نزديك به هم هستند . پس هر دو بر پيراستگى آفريدگار از كاستىها و عيب‌ها دلالت دارند و در آيات و احاديث ، امور بسيارى آمده كه پيراسته دانستن خداوند از آنها ، بايسته است ( از جمله : انباز و فرزند و جسم داشتن ، و كار بيهوده كردن ) و طبيعى است كه پيراستگىِ خداوند ، به اين موارد منحصر نمىگردد . پس لازم است كه