اين آيات ، بيانگر دو نكته اساسىاند : يكى ، اثبات صفت " بصير " براى خدا ، و ديگرى ، مطلق بودن اين صفت و تعلّق آن به همه چيز ، از جمله بندگان و كردارهاى ايشان . قرآن " و خداست كه به حقّ داورى مىكند ، و كسانى را كه در برابر او مىخوانند ، [ عاجزند و ] به چيزى داورى نمىكنند . در حقيقت ، خداست كه خود ، شنواى بيناست " . " و پيش از تو پيامبران [ خود ] را نفرستاديم ، جز اين كه آنان [ نيز ] غذا مىخوردند و در بازارها راه مىرفتند ، و برخى از شما را براى برخى ديگر [ وسيله ] آزمايش قرار داديم . آيا شكيبايى مىكنيد ؟ و پروردگار تو همواره بيناست " . " و آنچه از كتاب به سوى تو وحى كرده‌ايم ، خود حق [ و ] تصديق كننده [ كتاب‌هاى ] پيش از آن است . قطعاً خدا نسبت به بندگانش آگاهِ بيناست " . " و نماز را به پا داريد و زكات را بدهيد ؛ و هر گونه نيكى كه براى خويش از پيش فرستيد ، آن را نزد خدا باز خواهيد يافت . آرى . خدا به آنچه مىكنيد ، بيناست " . " پس به زودى آنچه را به شما مىگويم ، به ياد خواهيد آورد . و كارم را به خدا مىسپارم ؛ خداست كه به [ حال ] بندگان [ خود ] بيناست " . " آيا در بالاى سرشان به پرندگان ننگريسته‌اند [ كه گاه ] بال مىگسترند و [ گاه ] بال مىزنند ؟ جز [ خداى ] رحمان ، [ كسى ] آنها را نگاه نمىدارد ، او به هر چيزى بيناست " . حديث 1234 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله در دعا : اى آن كه چيزى او را از چيزى پوشيده نمىدارد !