ادامه داشته باشد ، و دليل بر آن ، اين است كه آدمى در طول زندگانى خود ، از نيكى و احسان خدا برخوردار است و هيچ نعمتى از نعمت‌ها ، از جمله‌نعمت هستى و زندگانى ، حقّ او نيست و به احسان و نيكى خداوند و الا باز مىگردد . قرآن " ما از ديرباز ، او را مىخوانديم ، كه او همان نيكوكارِ مهربان است " . حديث 1233 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله در دعا : از تو درخواست مىكنم ، به نامت ؛ بلندْ پايه بلندْ مرتبه والاى خجسته نيكى كننده ، اى نيكى كننده به بندگان خود ، اى خدا ! 3 / 12 بصير واژه‌شناسى " بصير " صفت " بصير ( بينا ) " ، بر وزن فعيل به معناى فاعل ، برگرفته از مادّه " بصر " است كه دو اصل معنايى دارد : يكى ، آگاهى به يك چيز و ديگرى ، خشونت ( درشتى ) . بصير ، برگرفته از اصل نخست به معناى عالم ( آگاه ) است . واژه " بَصَر " به معناى نور و " مُبصِرة " ، يعنى روشنگر ، از اصل نخست برگرفته شده‌اند ؛ زيرا نور ، منبع علم است و علم ، گونه‌اى از روشنايى است . چنين مىنمايد كه سبب اطلاق " بصر " به چشم نيز آن است كه چشم ، از مهم‌ترين راه‌هاى علم است . بر اين پايه ، " بصير " به معناى عالم است . ضرورتى ندارد كه هر گاه بصر و