817 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : ايمان ، گفتار است و كردار ؛ دو برادرِ شريك هم . 818 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : مرجئه به زبان هفتاد پيامبر ، لعنت شده‌اند ؛ [ يعنى ] كسانى كه مىگويند : ايمان ، گفتار است بدون كردار . 819 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : دو گروه از امّت من هستند كه خداوند ، آنان را به زبان هفتاد پيامبر ، لعنت كرده است : قدريه و مرجئه ؛ همانان كه مىگويند : ايمان ، اقرار است و عمل در آن نيست . 820 . صحيح البخارى به نقل از ابو جمره نصر بن عمران ضبعى : من با ابن عبّاس مىنشستم و او مرا روى تخت خود مىنشانيد . او به من گفت : نزد من بمان تا سهمى از اموالم را براى تو قرار دهم . من دو ماه نزد او ماندم . روزى گفت : چون هيئت نمايندگىِ عبد القيس نزد پيامبر صلى اللّه عليه و آله آمدند ، فرمود : " چه قومى هستيد " يا : " چه هيئتى هستيد ؟ " . گفتند : بنى ربيعه . فرمود : " خوش آمديد ! شرمنده و پشيمان نباشيد ! " . گفتند : اى پيامبر خدا ! با وجود اين تيره از كفّار مُضَر در بين ما و تو ، فقط در ماه حرام مىتوانيم نزد تو بياييم . پس دستور قاطعى به ما بده كه آن را به اطّلاع مردم خود برسانيم و با انجام دادن آن ، به بهشت برويم . و از پيامبر خدا درباره [ ظروف ] آشاميدنىها پرسيدند . پيامبر صلى اللّه عليه و آله آنان را به چهار چيز فرمان داد و از چهار چيز ، نهى كرد . آنان را به ايمان داشتن به خداى يگانه فرمان داد و فرمود : " آيا مىدانيد ايمان به خداى يگانه چيست ؟ " . گفتند : خدا و پيامبرش داناترند . فرمود : " گواهى دادن به اين كه معبودى جز خداى يكتا نيست ، و محمّد ، فرستاده خداست ، و گزاردن نماز ، و دادن زكات ، و گرفتن روزه ماه رمضان ، و اين كه خمس غنايم را بپردازيد " . 821 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : سه چيز است كه در هر كس وجود داشته باشد ، نه او از من است و نه من از اويم : دشمنى با على عليه السلام ، كينه‌توزى با اهل بيتم ، و اين كه كسى بگويد : ايمان