قدر و ويژگىهاى آن ، در ادامه آمده است و آن گاه ، " بَدا در قضا " و موجبات آن . سپس اين كه تقدير سعادت و شقاوت چيست ، با رواياتى از پيامبر صلى اللّه عليه و آله كه اين عنوان را تبيين مىكنند ، در فصل هفتم آمده است ، با گزارش احاديث نشانگر نقش انسان در حركت و صيرورت او ، و نيز زمينه‌ها و عوامل سعادت ، چهره‌نمايى سعادتمندان و زمينه‌ها و بسترهاى شقاوت انسان و نشانه‌هاى شقاوت . رضا و خشنودى به قضاى الهى و آثار آن ، فصول پايانى اين باب است . باب چهارم : محبّت خدا دوست داشتن خداوند و تقرّب جُستن به او ، از برترين و ارجمندترين آموزه‌هاى اديان الهى ، بويژه اسلام است . آموزه‌هاى نبوى در اين باب ، بسى دل‌انگيز و روح‌پرور است . اين باب ، با " ترغيب به دوست‌داشتن خداوند " آغاز مىشود و با گزارش ريشه‌هاى محبّت ، ادامه مىيابد . در فصل سوم نيز از اين حقيقت سخن مىرود كه چگونه و چه‌سان مىتوان حبّ الهى را فرا چنگ آورد و با متخلّق شدن به چه خُلق و خوها و آراسته شدن به چه حالت‌ها و عمل كردن به چه امورى مىتوان به " محبّت خداوند " دست يافت . عناوين اين فصلِ بسيار خواندنى و دل‌نواز ، با احاديث نبوى درباره " توبه " آغاز مىشود و با روايات درباره " اطاعت خداوند " ادامه مىيابد و عناوينى ديگر از جمله : مكارم اخلاق ، محاسن اعمال ، و در آخر ، دوست‌داشتنىترين چيزها نزد خداوند و دوست‌داشتنىترينِ مردمان نزد خداوند و . . . معرّفى شده است . پايان‌بخش اين فصل ، تحليلى است شايان توجّه با عنوان " معناى محبّت خداوند نسبت به بنده " ، درباره بيان چگونى محبّت خداوند نسبت به بنده ، كه اين نعمت ، پاكان و نيكان و رهروان حقيقت را گوارا باد ! " هنيئا لأربابِ النَّعيمِ نَعيمُهُم ! " .