قدر وويژگىهاى آن ، در ادامه آمده است وآن گاه ، " بَدا در قضا " وموجبات آن . سپس اين كه تقدير سعادت وشقاوت چيست ، با رواياتى از پيامبر صلى اللّه عليه وآله كه اين عنوان را تبيين مىكنند ، در فصل هفتم آمده است ، با گزارش أحاديث نشانگر نقش انسان در حركت وصيرورت أو ، ونيز زمينه‌ها وعوامل سعادت ، چهره‌نمايى سعادتمندان وزمينه‌ها وبسترهاى شقاوت انسان ونشانه‌هاى شقاوت . رضا وخشنودى به قضاى الهى وآثار آن ، فصول پايانى اين باب است . باب چهارم : محبّت خدا دوست داشتن خداوند وتقرّب جُستن به أو ، از برترين وارجمندترين آموزه‌هاى أديان الهى ، بويژه اسلام است . آموزه‌هاى نبوي در اين باب ، بسى دل‌انگيز وروح‌پرور است . اين باب ، با " ترغيب به دوست‌داشتن خداوند " آغاز مىشود وبا گزارش ريشه‌هاى محبّت ، ادامه مىيابد . در فصل سوم نيز از اين حقيقت سخن مىرود كه چگونه وچه‌سان مىتوان حبّ الهى را فرا چنگ آورد وبا متخلّق شدن به چه خُلق وخوها وآراسته شدن به چه حالت‌ها وعمل كردن به چه أموري مىتوان به " محبّت خداوند " دست يافت . عناوين اين فصلِ بسيار خواندنى ودل‌نواز ، با أحاديث نبوي درباره " توبه " آغاز مىشود وبا روايات درباره " أطاعت خداوند " ادامه مىيابد وعناوينى ديگر از جمله : مكارم اخلاق ، محاسن اعمال ، ودر آخر ، دوست‌داشتنىترين چيزها نزد خداوند ودوست‌داشتنىترينِ مردمان نزد خداوند و . . . معرّفى شده است . پايان‌بخش اين فصل ، تحليلي است شايان توجّه با عنوان " معناى محبّت خداوند نسبت به بنده " ، درباره بيان چگونى محبّت خداوند نسبت به بنده ، كه اين نعمت ، پاكان ونيكان ورهروان حقيقت را گوارا باد ! " هنيئا لأربابِ النَّعيمِ نَعيمُهُم ! " .