شهريار ، كسى روزگار را بىتو مبيناد . اينك كه مرا مهتر كردى ، من همچون كهترى در پيش تو باشم . سرانجامت نيك باد و مبادا كه بىنام تو باشيم . كه گيتى نماند همى بر كسى * چو ماند به تن رنج يابد بسى چنين است گيهان ناپايدار * درو تخم بد تا توانى مكار