هر ان بوم و بر كان ز ايران نهى * بفرمان كنم آن ز تركان تهى ز گنج نياكان ما هرچ هست * ز دينار و ز تاج و تخت و نشست ز اسب و سليح و ز بيش و ز كم * كه ميراث ماند از نيازادشم ز گنج بزرگان و تخت و كلاه * ز چيزى كه بايد ز بهر سپاه فرستم همه همچنين پيش تو * پسر پهلوان و پدر خويش تو دو لشكر برآسايد از رنج رزم * همه روز ما باز گردد ببزم ور ايدونك جان ترا اهرمن * بپيچيد همى تا بپوشى كفن جز از رزم و خون كردنت راى نيست * بمغز تو پند مرا جاى نيست تو از لشكر خويش بيرون خرام * مگر خود بر آيدت ازين كار كام بگرديم هر دو بآوردگاه * برآسايد از جنگ چندين سپاه چو من كشته آيم جهان پيش تست * سپه بندگان و پسر خويش تست وگر تو شوى كشته بر دست من * كسى را نيازارم از انجمن سپاه تو در زينهار منند * همه مهترانند و يار منند وگر ز آنكه با من نيايى بجنگ * نتابى تو با كار ديده نهنگ كمر بسته پيش تو آيد پشنگ * چو جنگ آورى او نسازد درنگ پدر پير شد پايمردش جوان * جوانى خردمند و روشن روان بآوردگه با تو جنگ آورد * دليرست و جنگ پلنگ آورد ببينيم تا بركه گردد سپهر * كرا بر نهد بر سر از تاج مهر ور ايدونك با او نجويى نبرد * دگرگونه خواهى همى كار كرد بمان تا بياسايد امشب سپاه * چو بر سر نهد كوه زرّين كلاه ز لشكر گزينيم جنگاوران * سرافراز با گرزهاى گران زمين را ز خون رود دريا كنيم * ز بالاى بدخواه پهنا كنيم دوم روز هنگام بانگ خروس * ببنديم بر كوهه پيل كوس سران را به يارى برون آوريم * بجوى اندرون آب و خون آوريم چو بد خواه پيغام تو نشنود * بپيچد بدين گفتها نگرود بتنها تن خويش ازو رزم خواه * بديدار دور از ميان سپاه پسر آفرين كرد و آمد برون * پدر ديده پر آب و دل پر ز خون گزين كرد از موبدان چار مرد * چشيده بسى از جهان گرم و سرد و ز ان نامداران لشكر هزار * خردمند و شايستهء كارزار بره چون طلايه بديدش ز دور * درفش و سنان سواران تور ز تركان هر آن كس كه بود پيش رو * ز ناكار ديده جوانان نو بره با طلايه بر آويختند * بنام از پى شيده خون ريختند تنى چند از ايرانيان خسته شد * و زان روى پيكار پيوسته شد هم اندر زمان شيده آنجا رسيد * نگهبان ايرانيان را بديد دل شيده گشت اندر آن كار تنگ * همى باز خواند آن يلان را ز جنگ بايرانيان گفت نزديك شاه * سوارى فرستيد با رسم و راه بگويد كه روشن دلى شيده نام * بشاه آوريدست چندى پيام