مپندار كو كينه بيش آورد * سپه را برين دشت پيش آورد من اينك به خون چنگ را شسته‌ام * همان جنگ او را كمر بسته‌ام چو دستور باشد مرا پهلوان * شوم پيش او چون هژبر دمان بفرمايد اكنون سپهبد بگيو * مگر كان سليح سياوش نيو دهد مر مرا خود و رومى زره * ز بند زره بر گشايد گره چو بشنيد گودرز گفتار اوى * بديد آن دل و راى هشيار اوى ز شادى برو آفرين كرد سخت * كه از تو مگر داد جاويد بخت تو تا بر نشستى بزين پلنگ * نهنگ از دم آسود و شيران ز جنگ بهر كارزار اندر آيى دلير * بهر جنگ پيروز باشى چو شير نگه كن كه با او بآوردگاه * توانى شدن زان پس آورد خواه كه هومان يكى بد كنش ريمنست * بآورد و جنگ او چو آهرمنست جوانى و ناگشته بر سر سپهر * ندارى همى بر تن خويش مهر بمان تا يكى رزم ديده هژبر * فرستم بجنگش بكردار ابر برو تير باران كند چون تگرگ * بسر بر بدوزدش پولاد ترگ به دو گفت بيژن كه اى پهلوان * هنرمند باشد دلير و جوان مرا گر بديدى برزم فرود * ز سر باز بايد كنون آزمود بجنگ پشن بر نوشتم زمين * نبيند كسى پشت من روز كين مرا زندگانى نه اندر خورست * گر از ديگرانم هنر كمترست و گر باز دارى مرا زين سخن * بدان روى كآهنگ هومان مكن بنالم من از پهلوان پيش شاه * نخواهم كمر زان سپس نه كلاه بخنديد گودرز و زو شاد شد * بسان يكى سرو آزاد شد به دو گفت نيك اختر و بخت گيو * كه فرزند بيند همى چون تو نيو تو تا چنگ را باز كردى بجنگ * فرو ماند از جنگ چنگ پلنگ ترا دادم اين رزم هومان كنون * مگر بخت نيكت بود رهنمون گر اين اهرمن را بدست تو هوش * برايد بفرمان يزدان بكوش بنام جهاندار يزدان ما * بپيروزى شاه و گردان ما بگويم كنون گيو را كان زره * كه بيژن همى خواهد او را بده گر ايدونك پيروز باشى به روى * ترا بيشتر نزد من آبروى ز فرهاد و گيوت برآرم بجاه * بگنج و سپاه و بتخت و كلاه بگفت اين سخن با نبيره نيا * نبيره پر از بند و پر كيميا پياده شد از اسب و روى زمين * ببوسيد و بر باب كرد آفرين بخواند آن زمان گيو را پهلوان * سخن گفت با او ز بهر جوان و زان خسروانى زره ياد كرد * كجا خواست بيژن ز بهر نبرد چنين داد پاسخ پدر را پسر * كه اى پهلوان جهان سر بسر مرا هوش و جان و جهان اين يكيست * بچشمم چنين جان او خوار نيست به دو گفت گودرز كاى مهربان * جز اين برد بايد بوى بر گمان كه هر چند بيژن جوانست و نو * بهر كار دارد خرد پيش رو