بفرمود تا پيل با تخت عاج * بيارند با طوق زرين و تاج مى خسروانى بياورد و جام * نخستين ز شاه جهان برد نام بزد كرّ ناى از بر ژنده پيل * همى رفت آوازشان بر دو ميل چو خرم شد از مى رخ پهلوان * برفتند شادان و روشن روان چو پيراهن شب بدريد ماه * نهاد از بر چرخ پيروزگاه طلايه پراگند بر گرد دشت * چو زنگى درنگى شب اندر گذشت پديد آمد آن خنجر تابناك * بكردار ياقوت شد روى خاك تبيره بر آمد ز پرده سراى * برفتند گردان لشكر ز جاى چنين گفت رستم بگردنكشان * كه جايى نيامد ز پيران نشان ببايد شدن سوى آن رزمگاه * بهر سو فرستاد بايد سپاه شد از پيش او بيژن شير مرد * بجايى كجا بود دشت نبرد جهان ديد پر كشته و خواسته * بهر سو نشستى بياراسته پراگنده كشور پر از خسته ديد * به خاك اندر افگنده پا بسته ديد نديدند زنده كسى را بجاى * زمين بود و خرگاه و پرده سراى بنزديك رستم رسيد آگهى * كه شد روى كشور ز تركان تهى ز ناباكى و خواب ايرانيان * بر آشفت رستم چو شير ژيان زبان را بدشنام بگشاد و گفت * كه كس را خرد نيست با مغز جفت بدين گونه دشمن ميان دو كوه * سپه چون گريزد ز ما همگروه طلايه نگفتم كه بيرون كنيد * در و راغ چون دشت و هامون كنيد شما سر بآسايش و خوابگاه * سپرديد و دشمن بسيچيد راه تن آسان غم و رنج بار آورد * چو رنج آورى گنج بار آورد چو گويى كه روزى تن آسان شوند * ز تيمار ايران هراسان شوند ازين پس تو پيران و كلباد را * چو هومان و رويين و پولاد را نگه كن بدين دشت با لشكرى * تو در كشورى رستم از كشورى اگر تاو داريد جنگ آوريد * مرا زين سپس كى بچنگ آوريد كه پيروز برگشتم از كارزار * تبه شد نكو گشته فرجام كار بر آشفت با طوس و شد چون پلنگ * كه اين جاى خوابست گر دشت جنگ طلايه نگه كن كه از خيل كيست * سر آهنگ آن دوده را نام چيست چو مرد طلايه بيابى به چوب * هم اندر زمان دست و پايش بكوب ازو چيز بستان و پايش ببند * نگه كن يكى پشت پيلى بلند بدين سان فرستش بنزديك شاه * مگر پخته گردد بدان بارگاه ز ياقوت و ز گوهر و تخت عاج * ز دينار و ز افسر و گنج و تاج نگر تا كه دارد ز ايران سپاه * همه يك سره خواسته پيش خواه ازين هديهء شاه بايد نخست * پس آنگه مرا و ترا بهر جست بدان دشت بسيار شاهان بدند * همه نامداران گيهان بدند ز چين و ز سقلاب و ز هند و و هر * همه گنج داران گيرنده شهر سپهبد بيامد همه گرد كرد * برفتند گردان بدشت نبرد