يكى جامه دارد ز چرم پلنگ * بپوشد برو اندر آيد بجنگ همى نام ببربيان خواندش * ز خفتان و جوشن فزون داندش نسوزد در آتش نه از آب تر * شود چون بپوشد بر آيدش پر يكى رخش دارد به زير اندرون * تو گفتى روان شد كه بيستون همى آتش افروزد از خاك و سنگ * نيارامد از بانگ هنگام جنگ ابا اين شگفتى بروز نبرد * سزد گر ندارى تو او را بمرد چو بشنيد كاموس بسيار هوش * بپيران سپرد آن زمان چشم و گوش همانا خوش آمدش گفتار اوى * برافروخت زان كار بازار اوى بپيران چنين گفت كاى پهلوان * تو بيدار دل باش و روشن روان ببين تا چه خواهى ز سوگند سخت * كه خوردند شاهان بيدار بخت خورم من فزون زان كنون پيش تو * كه روشن شود زان دل و كيش تو كه زين را نبردارم از پشت بور * بنيروى يزدان كيوان و هور مگر بخت و راى تو روشن كنم * بريشان جهان چشم سوزن كنم بسى آفرين خواند پيران بدوى * كه اى شاه بينا دل و راست راست‌گوى بدين شاخ و اين يال و بازوى و كفت * هنرمند باشى ندارم شگفت بكام تو گردد همه كار ما * نماندست بسيار پيكار ما و زان جايگه گرد لشكر بگشت * بهر خيمه و پردهء بر گذشت بگفت اين سخن پيش خاقان چين * همى گفت با هر كسى همچنين [ سپاه آراستن تورانيان و ايرانيان ] ز خورشيد چون شد جهان لعل فام * شب تيره بر چرخ بگذاشت گام دليران لشكر شدند انجمن * كه بودند دانا و شمشيرزن بخرگاه خاقان چين آمدند * همه دل پر از رزم و كين آمدند چو كاموس اسپ افگن شير مرد * چو منشور و فرطوس مرد نبرد شميران شگنى و شنگل ز هند * ز سقلاب چون كندر و شاه سند همى راى زد رزم را هر كسى * از ايران سخن گفت هر كس بسى ازان پس بران رايشان شد درست * كه يك سر به خون دست بايست شست برفتند هر كس بآرام خويش * بخفتند در خيمه باكام خويش چو باريك و خمّيده شد پشت ماه * ز تاريك زلف شبان سياه بنزديك خورشيد چون شد درست * برآمد پر از آب رخ را بشست سپاه دو كشور برآمد به جوش * بچرخ بلند اندر آمد خروش چنين گفت خاقان كه امروز جنگ * نبايد كه چون دى بود با درنگ گمان برد بايد كه پيران نبود * نه بىاو نشايد نبرد آزمود همه همگنان رزمساز آمديم * به يارى ز راه دراز آمديم گر امروز چون دى درنگ آوريم * همه نام را زير ننگ آوريم و ديگر كه فردا ز افراسياب * سپاس اندر آرام جوييم و خواب يكى رزم بايد همه همگروه * شدن پيش لشكر بكردار كوه ز من هديه و بردهء زابلى * بيابيد با شارهء كابلى