بهر جاى كرده يكى انجمن * همى مويه كردند بر خويشتن كه زار اين دليران خسرو نژاد * كزيشان بايران نگيرند ياد كفنها كنون كام شيران بود * زمين پر ز خون دليران بود سپهدار با بيژن گيو گفت * كه بر خيز و بگشاى راز از نهفت برو تا سر تيغ كوه بلند * ببين تا كيند و چه و چون و چند همى بر كدامين ره آيد سپاه * كه دارد سراپرده و تخت و گاه بشد بيژن گيو تا تيغ كوه * بر آمد بىانبوه دور از گروه ازان كوه سر كرد هر سو نگاه * درفش سواران و پيل و سپاه بيامد بسوى سپهبد دوان * دل از غم پر از درد و خسته روان به دو گفت چندان سپاهست و پيل * كه روى زمين گشت بر سان نيل درفش و سنان را خود اندازه نيست * خور از گرد بر آسمان تازه نيست اگر بشمرى نيست انداز و مر * همى از تبيره شود گوش كر سپهبد چو بشنيد گفتار اوى * دلش گشت پر درد و پر آب روى سران سپه را همه گرد كرد * بسى گرم و تيمار لشكر بخورد چنين گفت كز گردش روزگار * نبينم همى جز غم كارزار بسى گشته‌ام بر فراز و نشيب * برويم نيامد ازينسان نهيب كنون چارهء كار ايدر يكيست * اگر چه سليح و سپاه اندكيست بسازيم و امشب شبيخون كنيم * زمين را از يشان چو جيحون كنيم اگر كشته آييم در كارزار * نكوهش نيابيم از شهريار نگويند بىنام گردى بمرد * مگر زير خاكم ببايد سپرد بدين رام گشتند يك سر سپاه * هرانكس كه بود اندران رزمگاه چو شد روى گيتى چو درياى قير * نه ناهيد پيدا نه بهرام و تير بيامد دمان ديده‌بان پيش طوس * دوان و شده روى چون سندروس چنين گفت كاى پهلوان سپاه * از ايران سپاه آمد از نزد شاه سپهبد بخنديد با مهتران * كه اى نامداران و كنداوران چو يار آمد اكنون نسازيم جنگ * گهى با شتابيم و گه با درنگ بنيروى يزدان گو پيل تن * به يارى بيايد بدين انجمن ازان ديده‌بان گشت روشن روان * همه مژده دادند پير و جوان طلايه فرستاد بر دشت جنگ * خروش آمد از كوه و آواى زنگ [ رفتن خاقان چين به ديدن سپاه ايران ] چو خورشيد بر چرخ گنبد كشيد * شب تار شد از جهان ناپديد يكى انجمن كرد خاقان چين * بديبا بياراست روى زمين بپيران چنين گفت كامروز جنگ * بسازيم و روزى نبايد درنگ يكى با سر افراز گردنكشان * خنيده سواران دشمن كشان ببينيم كايرانيان بر چيند * بدين رزمگاه اندرون با كيند چنين گفت پيران كه خاقان چين * خردمند شاهيست با آفرين بران رفت بايد كه او را هواست * كه راى تو بر ما همه پادشاست