چنان دان كه رفتن ز بيچارگيست * نمودن بما پشت يكبارگيست نمانيم تا نزد خسرو شوند * بدرگاه او لشكرى نو شوند ز زابلستان رستم آيد بجنگ * زيانى بود سهمگين زين درنگ كنون ساختن بايد و تاختن * فسونها و نيرنگها ساختن چو گودرز را با سپهدار طوس * درفش همايون و پيلان و كوس همه بىگمانى بچنگ آوريم * بد آيد چو ايدر درنگ آوريم چنين داد پاسخ به دو پهلوان * كه بيدار دل باش و روشن روان چنان كن كه نيك اختر و راى تست * كه چرخ فلك زير بالاى تست پس لشكر اندر گرفتند راه * سپهدار پيران و توران سپاه بلهّاك فرمود كاكنون مه‌ايست * بگردان عنان با سوارى دويست به دو گفت مگشاى بند از ميان * ببين تا كجايند ايرانيان همى رفت لهّاك بر سان باد * ز خواب و ز خوردن نكرد ايچ ياد چو نيمى ز تيره شب اندر گذشت * طلايه بديدش بتاريك دشت خروش آمد از كوه و آواى زنگ * نديد ايچ لهّاك جاى درنگ بنزديك پيران بيامد ز راه * به دو آگهى داد ز ايران سپاه كه ايشان بكوه هماون درند * همه بسته بر پيش راه گزند بهومان بفرمود پيران كه زود * عنان و ركيبت ببايد بسود ببر چند بايد ز لشكر سوار * ز گردان گردنكش نامدار كه ايرانيان با درفش و سپاه * گرفتند كوه هماون پناه ازين رزم رنج آيد اكنون به روى * خرد تيز كن چارهء كار جوى گر آن مرد با كاويانى درفش * به يارى شود روى ايشان بنفش اگر دست يا بى بشمشير تيز * درفش و همه نيزه كن ريز ريز من اينك پس اندر چو باد دمان * بيايم نسازم درنگ و زمان گزين كرد هومان ز لشكر سوار * سپردار و شمشيرزن سى هزار چو خورشيد تابنده بنمود تاج * بگسترد كافور بر تخت عاج پديد آمد از دور گرد سپاه * غو ديده‌بان آمد از ديده‌گاه كه آمد ز تركان سپاهى پديد * بابر سيه گردشان بر كشيد چو بشنيد جوشن بپوشيد طوس * برآمد دم بوق و آواى كوس سواران ايران همه همگروه * رده بركشيدند بر پيش كوه چو هومان بديد آن سپاه گران * گراييدن گرز و تيغ سران چنين گفت هومان بگودرز و طوس * كز ايران برفتيد با پيل و كوس سوى شهر تركان بكين آختن * بدان روى لشكر برون تاختن كنون برگزيدى چو نخچير كوه * شدستى ز گردان توران ستوه نيايدت زين كار خود شرم و ننگ * خور و خواب و آرام بر كوه و سنگ چو فردا بر آيد ز كوه آفتاب * كنم زين حصار تو درياى آب بدانى كه اين جاى بيچارگيست * برين كوه خارا ببايد گريست هيونى بپيران فرستاد زود * كه انديشهء ما دگرگونه بود