بجايى كه زهر آگند روزگار * ازو نوش خيره مكن خواستار تو با آفرينش بسنده نهء * مشو تيز گر پرورنده نهء چنينست كردار گردان سپهر * نخواهد گشادن همى بر تو چهر برين داستان زد يكى رهنمون * كه مهرى فزون نيست از مهر خون چو فرزند شايسته آمد پديد * ز مهر زنان دل ببايد بريد [ آگاهى يافتن كاوس از آمدن افراسياب ] به مهر اندرون بود شاه جهان * كه بشنيد گفتار كار آگهان كه افراسياب آمد و صد هزار * گزيده ز تركان شمرده سوار [ سوى شهر ايران نهادست روى * و زو گشت كشور پر از گفت و گوى ] دل شاه كاوس ازان تنگ شد * كه از بزم رايش سوى جنگ شد يكى انجمن كرد از ايرانيان * كسى را كه بد نيكخواه كيان بديشان چنين گفت كافراسياب * ز باد و ز آتش ز خاك و ز آب همانا كه ايزد نكردش سرشت * مگر خود سپهرش دگرگونه كشت كه چندين بسوگند پيمان كند * زبان را به خوبى گروگان كند چو گرد آورد مردم كينه جوى * بتابد ز پيمان و سوگند روى جز از من نشايد ورا كينه خواه * كنم روز روشن به دو بر سياه مگر گم كنم نام او در جهان * و گر نه چو تير از كمان ناگهان سپه سازد و رزم ايران كند * بسى زين بر و بوم ويران كند به دو گفت موبد چه بايد سپاه * چو خود رفت بايد بآوردگاه چرا خواسته داد بايد بباد * در گنج چندين چه بايد گشاد دو بار اين سر نامور گاه خويش * سپردى بتيزى ببدخواه خويش كنون پهلوانى نگه كن گزين * سزاوار جنگ و سزاوار كين چنين داد پاسخ بديشان كه من * نبينم كسى را بدين انجمن كه دارد پى و تاب افراسياب * مرا رفت بايد چو كشتى بر آب شما باز گرديد تا من كنون * بپيچم يكى دل برين رهنمون سياوش ازان دل پر انديشه كرد * روان را از انديشه چون بيشه كرد بدل گفت من سازم اين رزمگاه * به خوبى بگويم بخواهم ز شاه مگر كم رهايى دهد دادگر * ز سودابه و گفت و گوى پدر دگر گر ازين كار نام آورم * چنين لشكرى را بدام آورم بشد با كمر پيش كاوس شاه * به دو گفت من دارم اين پايگاه كه با شاه توران بجويم نبرد * سر سروران اندر آرم بگرد چنين بود راى جهان آفرين * كه او جان سپارد بتوران زمين براى و بانديشهء نابكار * كجا باز گردد بد روزگار بدين كار همداستان شد پدر * كه بندد برين كين سياوش كمر ازو شادمان گشت و بنواختش * بنوّى يكى پايگه ساختش به دو گفت گنج و گهر پيش تست * تو گويى سپه سربسر خويش تست ز گفتار و كردار و از آفرين * كه خوانند بر تو بايران زمين