ز سودابه و رزم هاماوران * سخن گفت هر گونه با مهتران بدان تا شوند آگه از كار اوى * بدانش بدانند كردار اوى و زان كودكان نيز بسيار گفت * همى داشت پوشيده اندر نهفت همه زيج و صرلاب برداشتند * بر آن كار يك هفته بگذاشتند سرانجام گفتند كين كى بود * به جامى كه زهر افگنى مى بود دو كودك ز پشت كسى ديگرند * نه از پشت شاه و نه زين مادرند گر از گوهر شهرياران بدى * ازين زيجها جستن آسان بدى نه پيداست رازش درين آسمان * نه اندر زمين اين شگفتى بدان نشان بد انديش ناپاك زن * بگفتند با شاه در انجمن نهان داشت كاوس و با كس نگفت * همى داشت پوشيده اندر نهفت برين كار بگذشت يك هفته نيز * ز جادو جهان را بر آمد قفيز بناليد سودابه و داد خواست * ز شاه جهاندار فرياد خواست همى گفت همداستانم ز شاه * به زخم و بافگندن از تخت و گاه ز فرزند كشته بپيچد دلم * زمان تا زمان سر ز تن بگسلم به دو گفت اى زن تو آرام گير * چه گويى سخنهاى نادلپذير همه روزبانان درگاه شاه * بفرمود تا بر گرفتند راه همه شهر و برزن بپاى آورند * زن بد كنش را بجاى آورند به نزديكى اندر نشان يافتند * جهان ديدگان نيز بشتافتند كشيدند بدبخت زن را ز راه * بخوارى ببردند نزديك شاه به خوبى بپرسيد و كردش اميد * بسى روز را داد نيزش نويد و زان پس بخوارى و زخم و ببند * بپردخت از او شهريار بلند نبد هيچ خستو بدان داستان * نبد شاه پر مايه همداستان بفرمود كز پيش بيرون برند * بسى چاره جويند و افسون برند چو خستو نيايد ميانش به ار * ببرّيد و اين دانم آيين و فرّ ببردند زن را ز درگاه شاه * ز شمشير گفتند و ز دار و چاه چنين گفت جادو كه من بىگناه * چه گويم بدين نامور پيشگاه بگفتند با شاه كين زن چه گفت * جهان آفرين داند اندر نهفت بسودابه فرمود تا رفت پيش * ستاره شمر گفت گفتار خويش كه اين هر دو كودك ز جادو زنند * پديدند كز پشت اهريمنند چنين پاسخ آورد سودابه باز * كه نزديك ايشان جز اينست راز فزونستشان زين سخن در نهفت * ز بهر سياوش نيارند گفت ز بيم سپهبد گو پيل تن * بلرزد همى شير در انجمن كجا زور دارد به هشتاد پيل * ببندد چو خواهد ره آب نيل همان لشكر نامور صد هزار * گريزند ازو در صف كارزار مرا نيز پاياب او چون بود * مگر ديده همواره پر خون بود جزان كو بفرمايد اخترشناس * چه گويد سخن و ز كه دارد سپاس ترا گر غم خرد فرزند نيست * مرا هم فزون از تو پيوند نيست