همان كژ پرگار اين گوژپشت * بخواهد همى بود با ما درشت تو اكنون بدين خرمى باز گرد * كه جاى سخن نيست روز نبرد بگويش كه در جنگ مردن بنام * به از زنده دشمن به دو شادكام [ رزم رستم با سعد وقاص و كشته شدن رستم ] بفرمود تا بركشيدند ناى * سپاه اندر آمد چو دريا ز جاى بر آمد يكى ابر و بر شد خروش * همى كرّ شد مردم تيز گوش سنانهاى الماس در تيره گرد * چو آتش پس پردهء لاژورد همى نيزه بر مغفر آبدار * نيامد به زخم اندرون پايدار سه روز اندر ان جايگه جنگ بود * سر آدمى سم اسپان بسود شد از تشنگى دست گردان ز كار * هم اسپ گرانمايه از كار زار لب رستم از تشنگى شد چو خاك * دهن خشك و گويا زبان چاك چاك چو بريان و گريان شدند از نبرد * گل تر به خوردن گرفت اسپ و مرد خروشى بر آمد بكردار رعد * ازين روى رستم و زان روى سعد برفتند هر دو ز قلب سپاه * بيك سو كشيدند ز آوردگاه چو از لشكر آن هر دو تنها شدند * به زير يكى سرو بالا شدند همى تاختند اندر آوردگاه * دو سالار هر دو بدل كينه خواه خروشى بر آمد ز رستم چو رعد * يكى تيغ زد بر سر اسپ سعد چو اسپ نبرد اندر آمد بسر * جدا شد ازو سعد پرخاشخر بر آهيخت رستم يكى تيغ تيز * بدان تا نمايد به دو رستخيز همى خواست از تن سرش را بريد * ز گرد سپه اين مر انرا نديد فرود آمد از پشت زين پلنگ * بزد بر كمر بر سر پالهنگ بپوشيد ديدار رستم ز گرد * بشد سعد پويان بجاى نبرد يكى تيغ زد بر سر ترگ اوى * كه خون اندر آمد ز تارك به روى چو ديدار رستم ز خون تيره شد * جهانجوى تازى به دو چيره شد دگر تيغ زد بر بر و گردنش * به خاك اندر افگند جنگى تنش سپاه از دو رويه خود آگاه نه * كسى را سوى پهلوان راه نه همى جست مر پهلوان را سپاه * برفتند تا پيش آوردگاه بديدندش از دور پر خون و خاك * سرا پاى كرده بشمشير چاك هزيمت گرفتند ايرانيان * بسى نامور كشته شد در ميان بسى تشنه بر زين بمردند نيز * پر آمد ز شاهان جهان را قفيز سوى شاه ايران بيامد سپاه * شب تيره و روز تازان به راه ببغداد بود آن زمان يزدگرد * كه او را سپاه اندر آورد گرد [ سگالش يزدگرد با ايرانيان و رفتن سوى خراسان ] فرخ زاد هرمزد با آب چشم * باروند رود اندر آمد بخشم بكرخ اندر آمد يكى حمله برد * كه از نيزه داران نماند ايچ گرد هم آنگه ز بغداد بيرون شدند * سوى رزم جستن بهامون شدند [ چو برخاست گرد نبرد از ميان * شكست اندر آمد بايرانيان ]