بود دانشومند و زاهد بنام * بكوشد ازين تا كه آيد بكام چنان فاش گردد غم و رنج و شور * كه شادى بهنگام بهرام گور نه جشن و نه رامش نه كوشش نه كام * همه چارهء ورزش و ساز دام پدر با پسر كين سيم آورد * خورش كشك و پوشش گليم آورد زيان كسان از پى سود خويش * بجويند و دين اندر آرند پيش نباشد بهار و زمستان پديد * نيارند هنگام رامش نبيد چو بسيار ازين داستان بگذرد * كسى سوى آزادگى ننگرد بريزند خون از پى خواسته * شود روزگار مهان كاسته دل من پر از خون شد و روى زرد * دهن خشك و لبها شده لاژورد كه تا من شدم پهلوان از ميان * چنين تيره شد بخت ساسانيان چنين بىوفا گشت گردان سپهر * دژم گشت و ز ما ببرّيد مهر مرا تيز پيكان آهن گذار * همى بر برهنه نيايد به كار همان تيغ كز گردن پيل و شير * نگشتى بآورد زان زخم سير نبرّد همى پوست بر تازيان * ز دانش زيان آمدم بر زيان مرا كاشكى اين خرد نيستى * گر انديشهء نيك و بد نيستى بزرگان كه در قادسى با منند * درشتند و بر تازيان دشمنند گمانند كاين بيش بيرون شود * ز دشمن زمين رود جيحون شود ز راز سپهرى كس آگاه نيست * ندانند كاين رنج كوتاه نيست چو بر تخمه‌يى بگذرد روزگار * چه سود آيد از رنج و ز كارزار ترا اى برادر تن آباد باد * دل شاه ايران به تو شاد باد كه اين قادسى گورگاه منست * كفن جوشن و خون كلاه منست چنين است راز سپهر بلند * تو دل را به درد من اندر مبند دو ديده ز شاه جهان بر مدار * فدى كن تن خويش در كارزار كه زود آيد اين روز آهرمنى * چو گردون گردان كند دشمنى چو نامه به مهر اندر آورد گفت * كه پوينده با آفرين باد جفت كه اين نامه نزد برادر برد * بگويد جزين هرچ اندر خورد [ نامهء رستم به سعد وقاص ] فرستادهء نيز چون برق و رعد * فرستاد تازان بنزديك سعد يكى نامه‌يى بر حرير سپيد * نويسنده بنوشت تابان چو شيد بعنوان بر از پور هرمزد شاه * جهان پهلوان رستم نيك خواه سوى سعد وقّاص جوينده جنگ * جهان كرده بر خويشتن تار و تنگ سر نامه گفت از جهاندار پاك * ببايد كه باشيم با بيم و باك كزويست بر پاى گردان سپهر * همه پادشاهيش دادست و مهر ازو باد بر شهريار آفرين * كه زيباى تاجست و تخت و نگين كه دارد بفرّ اهرمن را ببند * خداوند شمشير و تاج بلند بپيش آمد اين ناپسنديده كار * به بيهوده اين رنج و اين كار زار به من بازگوى آنك شاه تو كيست * چه مردى و آيين و راه تو چيست