نترسد ز انبوه مردم كشان * گر از ابر باشد برو سر فشان بتوران غريبيم و بىپشت و يار * ميان بزرگان چنين سست و خوار همى رفت خواهم چو تيره شود * سر دشمن از خواب خيره شود شما دل برفتن مداريد تنگ * كه از چينيان لشكر آيد بجنگ كه خود بىگمان از پس من سران * بيايند با گرزهاى گران همه جان يكايك به كف بر نهيد * اگر لشكر آيد دميد و دهيد و گر بر چنين رويتان نيست راى * از ايدر مجنبيد يك تن ز جاى بآواز گفتند ما كهتريم * ز راى و ز فرمان تو نگذريم برين بر نهادند و برخاستند * همه جنگ چين را بياراستند يلان سينه و مهر و ايزد گشسپ * نشستند با نامداران بر اسپ همى گفت هر كس كه مردان بنام * به از زنده و چينيان شادكام هم آنگه سوى كاروان بر گذشت * شتر خواست تا پيش او شد ز دشت گزين كرد زان اشتران سه هزار * بدان تا بنه بر نهادند و بار چو شب تيره شد گرديه بر نشست * چو گردى سر افراز و گرزى بدست بر افگند پر مايه برگستوان * ابا جوشن و تيغ و ترگ گوان همى راند چون باد لشكر به راه * برخشنده روز و شبان سياه [ فرستادن خاقان ، تورگ را از پس گرديه و كشتن گرديه ، او را ] ز لشكر بسى زينهارى شدند * بنزديك خاقان بزارى شدند برادر بيامد بنزديك اوى * كه اى نامور مهتر جنگ جوى سپاه دلاور بايران كشيد * بسى زينهارى بر ما رسيد ازين ننگ تا جاودان بر درت * بخندد همى لشكر و كشورت سپهدار چين كان سخنها شنيد * شد از خشم رنگ رخش ناپديد به دو گفت بشتاب و بركش سپاه * نگه كن كه لشكر كجا شد به راه بريشان رسى هيچ تندى مكن * نخستين فراز آر شيرين سخن از يشان نداند كسى راه ما * مگر بشكنى پشت بد خواه ما به خوبى سخن گوى و بنوازشان * بمردانگى سر بر افرازشان و گر هيچ سازد كسى با تو جنگ * تو مردى كن و دور باش از درنگ از يشان يكى گورستان كن بمرو * كه گردد زمين همچو پرّ تذرو بيامد سپهدار با شش هزار * گزيده ز تركان جنگى سوار بروز چهارم بريشان رسيد * زن شير دل چون سپه را بديد از يشان بدل بر نكرد ايچ ياد * ز لشكر سوى ساربان شد چو باد يكايك بنه از پس پشت كرد * بيامد نگه كرد جاى نبرد سليح برادر بپوشيد زن * نشست از بر بارهء گام زن دو لشكر برابر كشيدند صف * همه جانها برنهاده به كف بپيش سپاه اندر آمد تبرگ * كه خاقان ورا خواندى پير گرگ بايرانيان گفت كان پاك زن * مگر نيست با اين بزرگ انجمن بشد گرديه با سليح گران * ميان بسته برسان جنگاوران