ز پيوند خويشى و از خواسته * ز مردان و ز گنج آراسته تو پيوند خويشى همى بر كنى * همان فرّ قيصر ز من بفگنى ز قيصر شنيدى كه خسرو ز دين * بگردد چو آيد بايران زمين مگو ايچ گفتار نادلپذير * تو بندوى را سر باغوش گير ندانى كه دهقان ز دين كهن * نپيچد چرا خام گويى سخن مده رنج و كردار قيصر بباد * بمان تا بباشيم يك چند شاد بكين پدر من جگر خسته‌ام * كمر بر ميان سوك را بسته‌ام دل او سراسر پر از كين اوست * زبانش پر از رنج و تيمار اوست كه او از پى واژ شد زشت‌گوى * تو از بىخرد هوشمندى مجوى [ چو مريم برفت اين سخنها بگفت * نياطوس بشنيد و كينه نهفت ] [ هم از كار بندوى دل كرد نرم * كجا داشت از روى بندوى شرم ] [ بيامد بنزديك خسرو چو گرد * دل خويش خوش كرد زان گفته مرد ] نياطوس گفت اى جهان ديده شاه * خردمندى از مست رومى مخواه تو بس كن بدين نياكان خويش * خردمند مردم نگردد ز كيش برين گونه چون شد سخنها دراز * بلشكرگه آمد نياطوس باز [ بازگشتن نياتوس و روميان از ايران نزد قيصر روم ] بخرّاد بر زين بفرمود شاه * كه رو عرض گه ساز و ديوان بخواه همه لشكر روميان عرض كن * هر انكس كه هستند نو گر كهن درمشان بده روميان را ز گنج * به دادن نبايد كه بينند رنج كسى كو بخلعت سزاوار بود * كجا روز جنگ از در كار بود بفرمود تا خلعت آراستند * ز در اسپ پر مايگان خواستند نياطوس را داد چندان گهر * چه اسپ و پرستار و زرّين كمر كز اندازهء هديه برتر گذاشت * سرش را ز پر مايگان بر فراشت هر آن شهر كز روم بستد قباد * چه هرمز چه كسرى فرخ نژاد نياطوس را داد و بنوشت عهد * بر آن جام حنظل پراگند شهد برفتند پس روميان سوى روم * بدان مرز آباد و آباد بوم دگر هفته برداشت با ده سوار * كه بودند بينا دل و نامدار ز لشكرگه آمد بآذر گشسپ * بگنبد نگه كرد و بگذاشت اسپ پياده همى رفت و ديده پر آب * بزردى دو رخساره چون آفتاب چو از در بنزديك آتش رسيد * شد از آب ديده رخش ناپديد دو هفته همى خواند اَستا و زند * همى گشت بر گرد آذر نژند بهشتم بيامد ز آتشكده * چو نزديك شد روزگار سده به آتش بداد آنچ پذرفته بود * سخن هرچ پيش ردان گفته بود ز زرّين و سيمين گوهر نگار * ز دينار و ز گوهر شاهوار بدرويش بخشيد گنج درم * نماند اندران بوم و بر كس دژم و زان جايگه شد بانديو شهر * كه بردارد از روز شاديش بهر كجا كشور شورستان بود مرز * كسى خاك او را ندانست ارز