ز تخم فريدون بجستند چند * يكى شاه زيباى تخت بلند نديدند جز پور طهماسپ زو * كه زور كيان داشت و فرهنگ گو بشد قارن و موبد و مرزبان * سپاهى ز بامين و ز گرزبان يكى مژده بردند نزديك زو * كه تاج فريدون به تو گشت نو سپهدار دستان و يك سر سپاه * ترا خواستند اى سزاوار گاه چو بشنيد زو گفتهء موبدان * همان گفتهء قارن و بخردان بيامد بنزديك ايران سپاه * بسر بر نهاده كيانى كلاه بشاهى برو آفرين خواند زال * نشست از بر تخت زو پنج سال كهن بود بر سال هشتاد مرد * بداد و به خوبى جهان تازه كرد سپه را ز كار بدى باز داشت * كه با پاك يزدان يكى راز داشت گرفتن نيارست و بستن كسى * و زان پس نديدند كشتن بسى همان بد كه تنگى بد اندر جهان * شده خشك خاك و گيا را دهان نيامد همى ز اسمان هيچ نم * همى بر كشيدند نان با درم دو لشكر بر ان گونه تا هشت ماه * به روى اندر آورده روى سپاه نكردند يك روز جنگى گران * نه روز يلان بود و رزم سران ز تنگى چنان شد كه چاره نماند * سپه را همى پود و تاره نماند سخن رفتشان يك بيك همزمان * كه از ماست بر ما بد آسمان ز هر دو سپه خاست فرياد و غو * فرستاده آمد بنزديك زو كه گر بهر ما زين سراى سپنج * نيامد بجز درد و اندوه و رنج بيا تا ببخشيم روى زمين * سراييم يك با دگر آفرين سر نامداران تهى شد ز جنگ * ز تنگى نبد روزگار درنگ بران بر نهادند هر دو سخن * كه در دل ندارند كين كهن ببخشند گيتى برسم و بداد * ز كار گذشته نيارند ياد ز درياى پيكند تا مرز تور * از ان بخش گيتى ز نزديك و دور روارو چنين تا بچين و ختن * سپردند شاهى بران انجمن ز مرزى كجا مرز خرگاه بود * ازو زال را دست كوتاه بود وزين روى تركان نجويند راه * چنين بخش كردند تخت و كلاه سوى پارس لشكر برون راند زو * كهن بود ليكن جهان كرد نو سوى زابلستان بشد زال زر * جهانى گرفتند هر يك ببر پر از غلغل و رعد شد كوهسار * زمين شد پر از رنگ و بوى و نگار [ جهان چون عروسى رسيده جوان * پر از چشمه و باغ و آب روان ] [ چو مردم بدارد نهاد پلنگ * بگردد زمانه برو تار و تنگ ] مهان را همه انجمن كرد زو * بدادار بر آفرين خواند نو [ فراخى كه آمد ز تنگى پديد * جهان آفرين داشت آن را كليد ] بهر سو يكى جشنگه ساختند * دل از كين و نفرين بپرداختند چنين تا بر آمد برين سال پنج * نبودند آگه كس از درد و رنج ببد بخت ايرانيان كندرو * شد آن دادگستر جهاندار زو