« اگر چه على بن الحسين عليه السلام زينت عبادت‌كنندگان ، پس از نياكان خويش و امام و حجّت بر مردم بود ، ولى او نه پيامبر خدا را ديده و نه از وى سخنى شنيده بود و دانش خود را از طريق پدر و جدّش از پيامبر به ارث برده بود ؛ امّا مردم امير مؤمنان و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام را بارها و در اوضاع و احوال مختلف ديده بودند و هرگاه يكى از آن‌ها را مىديدند ، خاطرهء ديدن آنان در كنار رسول خدا صلى الله عليه و آله در يادشان زنده مىشد و سخن‌گفتن پيامبر خدا با آنان و دربارهء آنان را به ياد مىآوردند ؛ امّا هنگامى كه على ، فاطمه و حسن عليهم السلام از ميان مردم رفتند ، تنها حسين عليه السلام مانده بود و از دست دادن هيچ كدام از آن‌ها براى مردم به مثابهء از دست دادن همگى نبود ، مگر از دست دادن حسين عليه السلام كه فقدانش ، فقدان آخرين يادگارهاى پيامبر صلى الله عليه و آله بود . از اين رو ، روز شهادت آن حضرت مصيبت‌بارترين روزها به شمار مىآيد . » گفتم : « اى فرزند پيامبر خدا ! پس چطور عامّه ( اهل سنّت و طرفداران حكومت ) عاشورا را روز بركت ناميده‌اند ؟ » حضرت لختى گريست و سپس فرمود : « پس از شهادت امام حسين عليه السلام مردم به يزيد در شام نزديك شدند و به نفع او به جعل خبر پرداختند و جايزه دريافت كردند . از جملهء آن جعليّات همين روز بود كه گفتند روز بركت است ؛ تا مردم را از ناله و گريه و مصيبت و اندوه به شادمانى و سرور و بركت‌خواهى و جشن سوق دهند . خدا ميان ما و ميان ايشان داورى كند ! » آن‌گاه رو به من كرد و فرمود : « اى عموزاده ! البتّه زيان اين كار براى اسلام و مسلمانان از انحرافى كه برخى مدّعيان دوستى پديد آورده‌اند ، كم‌تر است . اينان مدّعى اعتقاد به ولايت و امامت مايند ، امّا مىپندارند كه امام حسين عليه السلام شهيد و مقتول نشده است و در مورد وى همان اشتباهى براىشان پيش آمده كه در مورد عيسى عليه السلام رخ داده است . روشن است كه با چنين اعتقادى هيچ سرزنشى متوجّه بنىاميّه نيست و حاكمى چون يزيد سزاوار ملامت نخواهد بود ! اى عموزاده ! هر كس خيال كند كه امام حسين عليه السلام كشته نشده است ، بر پيامبر صلى الله عليه و آله و على عليه السلام و امامان پس از وى كه از كشته‌شدنش خبر داده‌اند ، دروغ بسته است و هر كس ايشان را دروغگو بداند ، به خداى بزرگ كفر ورزيده