ستم‌پيشه ، با تمام توان مىكوشيدند كه اين موضوع به فراموشى سپرده شود و تا آن‌جا پيش رفتند كه عالمان دربارى را وادار كردند تا به حرمت يادآورى اين فاجعه فتوا دهند . كسانى كه چيزى در اين باره مىنوشتند مواجبشان قطع مىشد و به زندان و تبعيد محكوم مىگشتند . به هر حال براى نابودساختن آن آثار از هيچ كوششى دريغ نورزيدند : بسيارى از اين آثار سوزانده يا پاره شده‌اند و يا در خاك مدفون گشته يا به آب افكنده شده‌اند ؛ به طورى كه امروزه از آن كتاب‌ها ، جز نامى باقى نمانده است . اينك كه اوضاع زمانه دگرگون شده فشار امويان و اموىصفتان از سر مسلمانان كم شده است و مردم مىتوانند بيش‌تر بخوانند و بينديشند و دوست دارند كه از ماجراى شهادت سيد الشهداء عليه السلام بر اساس منابع كهن و مورد اعتماد آگاه شوند ، اين بندهء ناتوان ، شيخ محمّد باقر محمودى نيز تصميم گرفت مقتلى بنويسد كه دربردارندهء نوشته‌هاى مورّخان بزرگ باشد و شواهد و قراين قوى آن را تاييد كند . زيرا اين كار براى خوانندگان دل‌نشين‌تر است و آنان را شايق مىسازد و ترديد و گمان را مىزدايد . اين كتاب كه « عبرات المصطفين » نام گرفته است شامل چند مقدمه ، چند فصل و يك خاتمه است . بيش‌تر مطالب كتاب عيناً از چهار مأخذ زير كه از كهن‌ترين منابع تاريخى به شمار مىآيند و به دست مورّخانى چيره‌دست نگاشته شده‌اند برگرفته شده است : 1 - « مقتل الحسين » ، تأليف مورّخ نامدار ، ابومخنف لوط بن يحيى ازْدى ، متوفّاى سال 175 ق . البتّه اصل اين كتاب در دست نيست و آنچه در اختيار داريم ، گزارش‌هاى شاگرد وى ، هشام بن محمّد بن كلبى ، متوفّاى سال 204 ق است . كتاب كلبى نيز مقتل الحسين نام گرفته است . علاوه بر اين ، گزارش‌هاى ابومخنف به وسيله طبرى نيز در ذيل شرح حال حضرت امام حسين در كتاب « تاريخ الرسل و الملوك » نقل شده است . 2 - « أنساب الأشراف » تأليف احمد بن يحيى بلاذرى متوفّاى حدود سال 250 ق . وى شرح حال و مقتل حضرت امام حسين را همراه مطالبى سودمند كه در ديگر منابع كم‌تر يافت مىشوند آورده است .