ايشان بايد بر نخيزند از براى تعظيم كسى . و اين حكم بنا بر تباين و عدم تساوى و تكافويى است كه در ميان خصوص ايشان كه خويشان حضرت رسالت‌اند ، و عموم جانب ديگر كه اجانب‌اند ، و متحقّق است . چنان چه در احوال اهل البيت و ذرّيهء نبى صلى الله عليه و آله در صحيفهء فصيحه و عيون رضويه - عليه الثناء والتحيه - وارد است به اين عبارت ، كه قال : قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله : إنّا أهل بيت لا تحلّ لنا الصدقة ، وامرنا بإسباغ الوضوء ، و أن لا ننزي حماراً على عتيقه ، ولا نمسح على خفّ « 1 » . حاصل معنا آن كه راوى باسناد خود گفته كه : حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرمود كه : به درستى و راستى كه ما اهل بيتيم كه حلال نيست ما را زكات واجبه گرفتن ، و مأموريم به تمام كردن وضو ، به اين معنا كه نزد شستن هر عضوى دعائى خوانيم ، و كامل سازيم غسلات وضو را از روى سنّت . و ديگر آن كه ما بر نمىجهانيم حمار را بر ماديان ، كنايت از اين كه ما نمىدهيم دختر شيعى را به سنّى خر ، و مسح نمىكنيم بر موزه ، واللَّه ورسوله أعلم . و بعضى از علما فقرهء « و أن لا ننزي حماراً على عتيقه » را كه در كافي و تهذيبين نيز وارد است به اين وجه تفسير نموده‌اند كه ، أي : على الفرس الأجود . والمراد إمّا الظاهر ؛ لكراهة انزاء الحمار على الفرس العربية الأصلية ، وإمّا كناية عن تزويج الهاشمية لغير الهاشمي لأنّه مكروه . يعنى : حمار را بر فرس عربية الأصل نمىكشيم ، يا هاشميه را به غير هاشمى نمىدهيم . و مؤيّد حلّ ثانى است حديث حضرت رسول صلى الله عليه و آله كه صدوق رحمه اللَّه تعالى

--> ( 1 ) صحيفة الامام الرضا عليه السلام ص 93 - 94 ح 26 .