سند شصت و پنجم : حرمت ايذاء اقرباى پيغمبر صلى الله عليه و آله من الذخائر : وعن أبيهريرة ، قال : جاءت سبيعة بنت أبيلهب إلى رسول اللَّه صلى الله عليه و آله ، فقالت : يا رسول اللَّه إنّ الناس يقولون : أنت بنت حطب النار ، فقام رسول اللَّه صلى الله عليه و آله وهو مغضب ، وقال : ما بال أقوام يؤذونني في قرابتي ، من آذى قرابتي فقد آذاني ، و من آذاني فقد آذى اللَّه « 1 » . و در صواعق مسطور است كه : وقدمت بنت أبيلهب المدينة مهاجرة ، فقيل : لا تغني عنك هجرتك أنت بنت حطب النار ، فذكرت ذلك للنبي صلى الله عليه و آله ، فاشتدّ غضبه ، ثمّ قال على منبره : ما بال قوم يؤذوني في نسبي وذوي رحمي ، ألا و من آذى نسبي وذوي رحمي فقد آذاني ، و من آذاني فقد آذى اللَّه . يعنى : گفت ابوهريره : كه آمد سبيعه دختر ابى لهب نزد رسول اللَّه صلى الله عليه و آله وگفت : يا رسول اللَّه به درستى كه مردمان مىگويند : كه تو دختر حطب نارى ، يعنى دختر مرد جهنّمى كه ابولهب باشد . پس بر خواست رسول اللَّه صلى الله عليه و آله و او غضبناك بود از آزار نمودن مردم سبيعه را ، و طعن زدن او را به آن طعن ، و گفت : چيست حال جماعتى كه ايذاء و آزار مىكنند مرا در آزار نمودن اقوام و خويشان من ، كسى كه ايذاء نمايد اقرباى مرا بتحقيق كه ايذاء من نموده ، و كسى كه ايذاء رساند به من ، پس بتحقيق كه ايذاء من نموده ، و كسى كه ايذاء رساند به من پس بتحقيق كه ايذاء رسانيده خدا را . و موافق آنچه در صواعق محرقه مرقوم است در ذكر اين حديث هر چند به طرق كثيره و انحاء مختلفه وارد شده كه مضامين همه قريب به هم است . ليكن مضمون بعضى از آن كه در اين كتاب ايراد شد ترجمه‌اش اين است كه :

--> ( 1 ) ذخائر العقبى طبرى ص 7 .