و سابقاً در سند هيجدهم در ذكر حديث امام رضا عليه السلام مشبعاً فرق ميان آل و امّت نيز مذكور شده ، فتذكّر . بعد از آن گفته است على بن ابراهيم كه : پس تلاوت فرمود حضرت امام محمّدباقر عليه السلام آيهء شريفهء ( كَلَّا إِنَّ كِتابَ الْأَبْرارِ ) را تا قوله تعالى ( خِتامُهُ مِسْكٌ ) وفرمود آن حضرت عليه السلام در تفسير آنچه تلاوت نمودند به اين نحو كه : رحيق آبى است كه هرگاه بنوشد آن را مؤمن بيابد رايحهء مسك در آن . و گفت ابو عبداللَّه عليه السلام : كسى كه ترك نمايد خمر را از براى غير خداى تعالى ، يعنى : منظورش بعضى از اغراض دنيوى باشد ، مىآشامانند به او از رحيق مختوم ، راوى گفت : يابن رسول اللَّه كسى كه ترك كند از جهت غير خدا ؟ آن حضرت عليه السلام فرمود : نعم ، واللَّه كسى كه ترك كند آشاميدن خمر را از جهت حفظ نفس خود به آن اين ثواب و اين مرتبه را دارد . ( وَ فِي ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ ) و در تفسير اين آيه آن حضرت فرمودند كه : در آنچه ما ذكر كرديم آن ثوابى كه طلب آن مىكند مؤمن بايد رغبت كنند رغبت كنندگان ، و در طلب آن سعى نمايند . ( وَ مِزاجُهُ مِنْ تَسْنِيمٍ ) يعنى : ممزوج است آن رحيق از تسنيم ، و تسنيم علم است از براى چشمه‌اى در بهشت ، آن حضرت عليه السلام فرمودند كه : آن شريف‌ترين شراب اهل بهشت است . و در جوامع الجامع واقع شده در تفسير تسنيم : وهو علم لعين بعينها سمّيت بالتسنيم الذي هو مصدر سنّمه إذا رفعه : إمّا لأنّها أرفع شراب في الجنّة ، وإمّا لأنّها يأتيهم من فوق . وفي مجمع البيان : وقيل : هو شراب ينصبّ عليهم من علوّ انصباباً « 1 » . آن حضرت عليه السلام أيضاً در تفسير آيهء مستشهدة فرمودند : بنا بر جزم به وقوع

--> ( 1 ) مجمع البيان 10 : 235 .