الراوندى در فقه القرآن « 1 » بيان نموده است ، مستفاد مىشود كه امام زمان عليه السلام در اين جا به خصوصه منظور باشد ، هر چند لفظ قربى به نحوى كه از قاموس اللغة « 2 » و غيره من كتب اللغة معلوم مىشود مصدر است ، و به معنى قرابت و خويشى آمده ، و مفرد و جمع در او مساوى است ، ليكن لفظ « ذي » كه مفرد ادا شده مانع از افادهء جمع است بنا بر مذهب بعضى . و از احاديث اهل بيت - صلوات اللَّه عليهم - كه بيان فرموده‌اند كه مراد در اين آيه از ذي القربى خصوص امام عليه السلام است ، تخصيص ثابت مىشود ، هر چند لفظ « قربى » به نحوى كه مذكور شد عام است . و در آيهء كريمه ( إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ) من بعد بفضل اللَّه المهيمن سمت ذكر خواهد يافت كه موافق حديث ولغت قربى شامل جميع اولاد عبدالمطّلب هست . پس از طى ما فصّل فيما سبق معلوم شد كه سادات از جملهء اقرباء و اولاد حضرت رسول‌اند صلى الله عليه و آله موافق آيه و حديث و لغت و تصريح نمودن علماء اماميه ، مثل علّامه و شيخ ابوجعفر طوسى رحمهم اللَّه تعالى . و مؤكّد اين معناست آنچه در بعضى از شروح كتب فقه در مبحث تشهّد واقع شده ، كه مراد به آل در صلوات بر آل نبي صلى الله عليه و آله مطلق بنى هاشم است نزد بعضى ، و در منهاج صفوى احمد المحقّقين مير سيد احمد جدّ داعى اين قول را بيان نموده است . و در بعضى از كتب معتبرهء اماميه واقع است : و من مناقبهم التي لم يسبقهم بها سابق ، ولا يلحقهم لاحق ، إنّ اللَّه تعالى أوجب على كلّ مسلم ومسلمة الصلاة

--> ( 1 ) فقه القرآن راوندى 1 : 244 . ( 2 ) قاموس اللغه 1 : 113 .