مىگويد ، عبّاس ندا كرد : اى پسر برادرم محمّد ، و اللّه برادرم ابو طالب همين كلمه را كه امر به خواندنش كرده بودى به تحقيق گفت ، آن حضرت فرمود : كه من به گوش خود نشنيدم ، و تا اينجا صوتش نرسيد . در مواهب گفته : كذا في رواية ابن اسحاق : إنّ أبا طالب أسلم عند موته . يعنى : ابن اسحاق هم روايت كرده كه أبو طالب عليه السلام به تحقيق نزد موت خود اسلام صريحا آورده . بعد اين گفته : كه امّا فرمودن پيغمبر كه من نشنيدم ، اين استعمالى است كه عادلى وقتى كه امرى را بشنود و اعدل از او خود نشنود مگر از شاهد عادل ، پس در آن‌وقت اعدل مىگويد كه من به گوش خود نشنيدم . پس در اين وقت اخذ مىشود به قول آن‌كس كه اثبات سماع كرده ؛ لأنّ الشاهد العدل إذا قال : سمعت و قال من هو أعدل منه لم أسمع ، فنأخذ بقول من أثبت السماع . انتهى . نبيرهء جوزى از واقدى روايت كرده عن علي عليه السّلام : لمّا توفّي ابو طالب أخبرت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و إله : فبكى بكاء شديدا ، ثمّ قال له : اذهب فغسّله و كفّنه و واره ، غفر اللّه له و رحمه « 1 » . يعنى : حضرت أمير عليه السّلام از وفات ابو طالب عليه السّلام خبر كرد به حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله ، پس آن حضرت براى فوت او گريه كرد گريه شديدتر ، پس فرمود : كه او را غسل و كفن كن ، و دفن نما ، خدا بيامرزد و رحمت كند او را . در روايت ديگر آورده‌اند ، فقال له العبّاس : يا رسول اللّه إنّك لترجو ، فقال صلّى اللّه عليه و إله : اي و اللّه إنّي لأرجو له ، و جعل رسول اللّه صلّى اللّه عليه و إله يستغفر له أيّاما لا يخرج

--> ( 1 ) تذكرة الخواص ابن جوزى ص 8 .