از سوى ديگر ، مىدانيم كه سبزوارى رسالهء مستقلى در حليّت فى الجملهء غنا نوشته ، و در كفايه به آن اشاره كرده « 1 » و همين رساله بوده كه واكنشهاى بسيار در پى داشته و ردّيه هاى متعددى بر آن نوشته شده است « 2 » . ولى امروز اثرى از اين رساله نيست و شايد هم دواعى بر محو آن بوده است . از آنجا كه كفاية الأحكام به صورت نامطلوب و مغلوط چاپ شده است و از طرفى شيخ انصارى در بحث غناى مكاسب خود مطالبى از كفايه نقل كرده كه در نسخهء چاپى كفايه اثرى از آنها نيست ، « 3 » امّا همان مطالب در نسخهء سابق الذكر و نسخ خطى مصحَّح كفايه وجود دارد ؛ اينها موجب شد كه بحث غناى كفاية الأحكام را بر اساس اين نسخه و مقابله با يكى از نسخه هاى خطى كفايه ( نسخهء شمارهء 7244 كتابخانهء مرحوم آية الله مرعشى كه نسخه اى نفيس و مقابله شده با نسخهء اصلى در سال 1176 است ) در اين بخش از مجموعه بگنجانيم . گفتنى است كه عمده مطالب منقول از كفايه در اين گفتار ، در « باب تجارت » و چند سطرى نيز در « باب شهادات » اين كتاب است . براى اطلاع از شرح حال و آثار محقّق سبزوارى به اين منابع رجوع كنيد : رياض العلماء ، ج 5 ، ص 44 45 ؛ وقايع السنين و الأعوام ، ص 502 503 ، 524 ، 529 ؛ روضات الجنّات ، ج 2 ، ص 68 78 ؛ الروضة النضرة في علماء المائة الحادية عشرة ، ص 71 72 . محسن صادقى . . .

--> « 1 » ضمن گفتارى كه در پى مىآيد « 2 » آقا باقر وحيد بهبهانى در حواشى مسالك مىنويسد : « و صاحب الكفاية استثنى الغناء في القرآن ، و سمعتُ أنّ الفضلاء كتبوا رسائل كثيرةً أزيد من عشرين رسالة ردّاً عليه كلَّهم تلامذة وحيد عصره و فريد دهره الآقا حسين الخوانساري رحمه الله كلَّهم كانوا من أوحديّ الزمان و قد عرفت أنّ أحداً من فقهائنا ما استثنى هذا ، بل المحقّق و جماعة ممّن تأخّر عنه حكموا بحرمة الغناء في القرآن » ( به نقل رسالة الغناء از سيد مرتضى نجومى ، ص 37 ) « 3 » مرحوم شهيدى در حاشيه مكاسب و مصحّحان چاپ جديد مكاسب ( نشر كنگرهء شيخ انصارى رحمه الله ) ، از اينكه مطالب منقول از كفايه در مكاسب ، با كفاية الأحكام چاپى مطابق نيست متعجّب شده و شيخ انصارى را به مغلق گويى و رعايت نكردن امانت در نقل مطالب ديگران متّهم كرده اند ( رك : هداية الطالب ، ص 71 ، 77 ؛ المكاسب ، ج 1 ، ص 302 308 ( پاورقى )