أصل : باب ترتيل القرآن بالصوت الحسن شرح : « الترتيل » به راى بى نقطه و تاى دو نقطه در بالا ، مصدر باب تفعيل : شمرده و ظاهر گفتنِ سخن . باء در « بالصوت » براى ملابست است ؛ يعنى اين بيان اين است كه شمرده خواندن قرآن به آواز خوب كدام است . در اين باب سيزده حديث است . اوّل : أصل : سَألْتُ أبا عَبْدِ الله عليه السلام عَنْ قَوْلِ الله عَزَّ و جَلَّ : * ( « وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا » ) * « 1 » قال : « قال أمير المؤمنين صلوات الله عَلَيْه : « بَيِّنْه تِبْياناً وَلا تَهذُّه هَذَّ الشِعْر وَلا تَنْثُرْه نَثرَ الرَّمَل و لكِنْ أفْزِعُوا قُلُوبَكُمُ الْقاسِيَة وَلا يَكُنْ هَمُّ أحَدِكُمْ آخرَ السُّورَةِ » . شرح : « الترتيل » سنجيده خواندن ، « ترتيلًا » مفعول مطلق براى نوع است به معنى سنجيده خواندنى كه براى آگاهانيدن دل باشد « و لا تَهُذُّه » تا آخر براى تفسير « تِبياناً » است كه آن مفعول مطلق براى نوع است و براى تفسير « تَرتيلًا » است . و مقصود بيان خصوصيت آن نوع تبيان است . .

--> « 1 » سورهء مزّمّل ( 73 ) : 4