و گمان نمىكنم همچنانكه نسبت داده اند فاضل كاشانى هم عليه الرّحمه ، غناء به قصد لهو باطل يا اساس كلام لهوى بودن را تجويز كنند . بلكه سه عالم شيعهء امامى را در عالَم پيدا نمىكنيم كه به اين مطلب قائل باشند . مضافاً بر اينكه جناب ايشان تا اندازه اى مسلكشان اخبارى است و حتّى المقدور احتياط را مايلند ، و در جواز غناء مغنّيه در عروسى ، لعلَّ ايشان [ آن را ] داخل لهو باطل ندانند ، و لهوِ مقدّمهء فعلِ مشروع را جايز شمرند . همچنانكه عرض شد دليلى هم از براى حرمت مطلقِ لهو در دست نيست و در اغلب ملاهى غرض عقلائى و عقلانى مفقود [ است ] . پس ما شبانه روز ، چقدر بايد مرتكب فعل حرام شده باشيم ؟ ! در حالتى كه به تشابه ازمان تا به معصوم عليه السلام برسد مىديده و منع نمىكرده‌اند . و كذا علماى مقدّسين متديّنين منزّهين زمان ، بعضى ملاهى را ديده ، منع و نهى نكرده اند . و فرض اين است كه از افعال لهويّه و لعبيّه بعضى ملاهى شمرده مىشود . مثلًا مشاعرهء طلَّاب و بازيهاى ايّام تعطيل در حالتى كه در ميان آنها فاضل و متديّن بود و هيچ غرض عقلائى در ميان نبود ، مع الوصف اين شوخيها و بازيها را در حضور بعضى از علماى اعلام به كار مىبردند و ابداً منعى و توبيخى در ميان نبود و همين طور اين سيره مىكشد تا به معصوم عليه السلام . و عرض شد كه نمىتوان گفت : عدم منع علماء اخيار از طريق عدم مبالات در دين بوده است نعوذ بالله پس در وقتى كه لهو را دو قسمت كرديم ، چندان نزاعى در بين نمىماند و اگر كسى اين اقوال و افعال را مباح داند و از موضوع لهو و لعب خارج كند لا مُشاحَّة في الاصطلاح « 1 » اگر چه در اين مسأله طول كلام به خرج داديم ليكن خالى از فايده نبود . .

--> « 1 » تاج العروس ، ج 6 ، ص 501 ، « شحح » : « قولهم لا مُشاحَّةَ في الاصطلاح : المشاحَّة بتشديد الحاء : الضِنَّة