( 20 ) گفتارى از سيد كاظم رشتى قدس سره ( م 1259 ) [ مقدمه ] سيد كاظم بن قاسم حسينى رشتى از علماى اواسط سدهء سيزدهم هجرت و از شاگردان شيخ احمد احسائى و از پيشوايان شيخيه است . وى تأليفات بسيارى دارد كه بخش زيادى از آنها چاپ شده است . در بارهء افكار و آراء و چگونگى شكل گيرى شخصيت او سخن بسيار و از حوصله اين مقال خارج است . صاحب أحسن الوديعه گويد : سيد رشتى داراى مؤلَّفات بسيارى است كه احدى چيزى از آنها نفهميده است . گويا كه با زبان هندى حرف مىزند . خصوصاً شرح خطبه و شرح قصيدهء او كه مملوّ از لغز و معمّا بوده و خالى از عبارات فصيحه مىباشد . ( ريحانة الأدب ، ج 2 ، ص 309 ) . يكى از آثار سيد رشتى رساله اى است در غنا كه نسخه اى از آن به شمارهء 4 / 4038 در كتابخانهء ملَّى ملك در تهران موجود است و در فهرست آن ( ج 7 ، ص 156 ) معرفى شده است . اين رساله نسبتاً مبسوط است و بيشتر مطالب آن ربطى به غنا ندارد . از اين رو از مجموع رساله فقط بخشى را كه بيشتر قابل فهم و مربوط به موضوع رساله است براى درج در اينجا انتخاب كرديم .