مقدمه اين رساله كه به تصريح مؤلف در آغاز آن موسوم است به خير الكلام في الغناء الحرام در هيچ يك از كتابشناسيهاى معروف شيعه مانند ذريعة معرّفى نشده ، و در هيچ يك از فهارس نسخه هاى خطى كتابخانه ها نسخه‌اى از آن شناسانده نشده است . تنها نسخهء خطَّى شناخته شدهء اين رساله ، پس از وفات حضرت آية اللَّه حاج آقا رضا صدر قدّس سرّه در بين أوراق و نامه هاى باقي مانده از حضرت آية اللَّه العظمى مرحوم سيد صدر الدين صدر قدّس سرّه پيدا شد . از اين رو از مؤلَّف آن اطلاع دقيقى نداريم ، همين قدر مىدانيم كه - به تصريح پايان رساله - تاريخ ختم تأليف هشتم شوّال 1355 ق ، و كاتب آن مرحوم محمّد حسينى مرعشى در شوال سال 1355 ق است ، و به احتمال قوى مؤلف رساله هم همين سيد محمد حسينى مرعشى است ، ولى تحقيق و تفحّص ما راجع به ايشان ، و سؤال از أهل اطَّلاع و بزرگان ، به جايى نرسيد و متأسّفانه مؤلَّف را نشناختيم . مؤلف هيچ اشاره‌اى به ساير تأليفات و اساتيد و مشايخ و نياكان خود نكرده و تنها در پايان رساله ، اشاره‌اى به دوران ستمشاهى و بيداد و خفقان رضا خانى و مظلوميت دين و دينداران در آن عهد نموده كه به نظر مىرسد وى ساكن إيران بوده و از نزديك شاهد جنايات و تبه كارى رژيم ستمشاهى بوده است .