بر خلاف قول مشهور ، غنا را جايز مىشمارد و فقط در صورتي آن را حرام مىداند كه همراه با فعل حرام ديگرى باشد « 1 » . سپس عبارت فوق را شاهد مدعاى خود قرار داده است . اين نسبت به شيخ هادي نادرست است ، و از مطالعه نكردن كامل رساله سرچشمه گرفته است . زيرا وى پس از تقويت كامل نظر فوق و سدّ ثغور آن ، دوباره از اين نظر برگشته و معتقد به حرمت ذاتي غنا شده و نوشته است : فالتحقيق حرمة الغناء في نفسه بالأخبار و الآيات و الإجماع . أمّا الأخبار فبمعونة فهم الأصحاب ، و أمّا الآيات فبمعونة الأخبار ، و أمّا الإجماع فلتصريح كلّ الفقهاء بحرمته في نفسه إلَّا قليل يصلح كلامه للتأويل . سپس به تفصيل روايات دالَّه بر حرمت غنا را نقل مىكند . تذكر پنج نكته : 1 به شيخ هادي نسبت داده‌اند كه ايشان زبانى تند عليه علما و فقها و بزرگان شيعه داشته و به هنگام نقد اقوالِ آنان ، غير محترمانه برخورد مىكرده است و همين امر را يكى از زمينه ها و علل تكفير و طرد ايشان برشمرده‌اند . « 2 » در اين رساله ، هنگامى كه از علما و بزرگان شيعه ياد مىكند ، همراه با ذكر ألقاب و أوصاف و دعا و طلب رحمت است . به عنوان مثال ، هنگام رد كلام فيض مىنويسد : « و هو في البطلان كما اختاره سائر الأعيان عليهم من الرحمن الغفران و الرضوان . . . » يا هنگام بيان عقيدة خود مىنويسد :

--> « 1 » نامه مفيد ، سال أول ، ش 4 ، زمستان 74 ، ص 152 و نيز رك : مقدمه أشعهء نور . « 2 » نامه مفيد ، سال أول ، ش 4 ، زمستان 74 ، ص 142 .