خوش طبعى مىفرمودند كه او را مسرور سازند « 1 » . و در حديث ديگر فرمود كه : خندهء مؤمن تبسّم است « 2 » . و به سند معتبر از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام منقول است كه : چون قهقهه كنى در خنده ، بعد از فراغت بگو اللهمّ لا تمقتني ، يعنى خداوندا مرا دشمن مدار « 3 » . و از امام موسى كاظم عليه السّلام منقول است كه : حضرت يحيى بن زكريا بسيار مىگريست و خنده نمىكرد ، و حضرت عيسى گاه مىگريست و گاه مىخنديد ، و آنچه عيسى مىكرد بهتر بود از آنچه يحيى مىكرد « 4 » . خصلت دوّم كسل و سستى در عبادت است و كسل از صفات منافقان است ، و از ضعف ايمان و يقين ناشى است ، و موجب محرومى از سعادت ابدى مىگردد ، بلكه مؤمن مىبايد در عبادت صاحب نشاط باشد ، و مردانه متوجّه عبادت شود ، و كارهاى خير را با شوق و شعف بجا آورد و به تأخير نيندازد كه در تأخير آفت است . چنانچه حضرت صادق عليه السّلام فرمود : پدرم مىفرمود كه : هرگاه ارادهء خيرى نمائى مبادرت كن به آن ، زيرا نمىدانى بعد از اين چه خواهد شد « 5 » .

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 663 ح 3 . ( 2 ) اصول كافى 2 / 664 ح 5 . ( 3 ) اصول كافى 2 / 664 ح 13 . ( 4 ) اصول كافى 2 / 665 ح 20 . ( 5 ) اصول كافى 2 / 142 ح 3 .