و از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است : هركه پنهان دارد چيزى را كه خدا از آن خشنود مىشود ، خدا بر او ظاهر مىگرداند چيزى را كه موجب سرور و خوشحالى اوست ، و هركه پنهان دارد امرى را كه موجب غضب الهى است ، خدا ظاهر گرداند چيزى كه باعث خوارى اوست « 1 » . و در حديث ديگر فرمود : هركه خود را براى مردم زينت دهد به چيزهائى كه خدا دوست مىدارد آنها را ، و در پنهان از خدا پروا نكند و كارى چند كند كه خدا دشمن مىدارد آنها را ، در قيامت چون خدا را ملاقات نمايد از او در خشم باشد « 2 » . و احاديث بر اين مضمون بسيار است . و بدان كه آدمى مأمور است به اينكه ظاهر و باطن خود را هر دو نيكو كند ، و بايد سعى كند كه باطن خود را در نيكى موافق ظاهر گرداند ، نه اينكه ظاهر را بد كند مثل باطن يا بدتر از باطن كند ، يا خود را در معرض تهمتها درآورد كه خلق خدا از او بدگمان شوند ، چنانچه به ملامتيّه از صوفيّه نسبت مىدهند ؛ زيرا گناه آشكار بدتر از گناهان پنهان است ، و گناه پنهان زودتر آمرزيده مىشود از گناه آشكار ، و احاديث در اين باب بسيار است و بعضى گذشت . و عقل نيز حكم مىكند بنده‌اى كه معصيت آقا را در خلوت كند آقا از او آن‌قدر در خشم نمىشود مثل آنكه علانيه و بىپروا در حضور مردم كند ، و خود را عاصى آقا به همه كس بشناساند ، و ايضا نهى از متّهم ساختن خود و داخل شدن در مواطن تهمت بسيار است ، و در اين فصل نيز احاديث در اين باب گذشت .

--> ( 1 ) بحار الانوار 71 / 365 ح 10 . ( 2 ) بحار الانوار 71 / 364 ح 4 .