و به سند معتبر از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام منقول است : سه كسند كه ايشان را حرمتى نيست : صاحب بدعتى كه به خواهش خود بدعتى در دين پيدا كرده باشد ، و امام جائر ، و فاسقى كه علانيه فسق كند « 1 » . و به سند صحيح از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : حرمت فاسق از همه كس كمتر است « 2 » . و به سند معتبر از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است : هركه با مردم معامله كند و ظلم بر ايشان نكند ، و با ايشان سخن گويد و دروغ نگويد ، و با ايشان وعده كند و خلف وعده نكند ، پس او مروّتش كامل گرديده ، و عدالتش ظاهر شده ، و برادريش واجب گرديده ، و غيبتش حرام گرديده است « 3 » . و به سند معتبر ديگر از حضرت صادق عليه السّلام مثل اين مضمون منقول است « 4 » . و يك فرد ديگر نزديك به اين فرد علما استثنا كرده‌اند ، كه هرگاه دو كس مطّلع بر عيب شخصى شده باشند ، و آن را با يكديگر تكرار كنند بدون آنكه ثالثى مطّلع شود ، اكثر گفته‌اند كه غيبت نيست ، و بعضى اين را حايز ندانسته ، و احتياط در ترك است . دهم : آنكه جمعى مطّلع شوند بر گناهى كه موجب حّد و تعزيز شرعى باشد ، و عدد ايشان آن‌قدر باشد كه به گواهى ايشان نزد حاكم شرع ثابت شود ، جايز است كه نزد حاكم شرع شهادت دهند نه نزد ساير ناس و حكّام جور .

--> ( 1 ) بحار الانوار 75 / 253 ح 33 . ( 2 ) بحار الانوار 75 / 247 ح 11 . ( 3 ) بحار الانوار 75 / 252 ح 26 . ( 4 ) بحار الانوار 75 / 251 - 252 ح 25 .