نگاهدار ، تا خدا را پيش روى خود يا بى ، يعنى هر امرى كه صلاح تو در آن باشد پيش از آنكه متوجّه آن امر شوى خدا براى تو ميسّر گرداند ، و خود را بشناسان به خدا ، و راه آشنائى ميان خود و خدا بگشا در حالت رخا و نعمت ، به اينكه در آن حال خدا را عبادت كنى . و به سبب وفور نعمت پروردگار خود را فراموش نكنى ، تا در هنگام شدّت و بلا خدا تو را بشناسد ، يعنى در سختيها چون پناه به او برى دعايت را مستجاب گرداند ، و هرگاه خواهى چيزى را از كسى سؤال كنى از خداوند عزيز جليل سؤال كن ، و اگر خواهى از كسى استعانت جوئى به خداوند استعانت بجو ، به درستى كه قلم تقدير الهى جارى شده است به آنچه واقع خواهد شد تا روز قيامت . پس اگر جميع خلق جهد كنند و سعى نمايند كه نفع رسانند به تو يك چيزى كه از براى تو نوشته نشده باشد قدرت بر آن ندارند ، و هر عباداتى را كه توانى از براى خدا بجا آورى با رضا و خوشنودى از قضاهاى خدا و يقين به قضا و قدر با احوال آخرت بكن ، و از خلق پروا مكن ، و هرچه را نتوانى كرد پس صبر كن ، به درستى كه در صبر كردن بر مكروهات و بلاها خير و نفع و ثواب بسيار هست ، و به درستى كه با هر دشوارى و تنگى آسانى و راحتى در دنيا يا در آخرت مىباشد ، و حق‌تعالى همين فقره را در سورهء أ لم نشرح براى تسلّى پيغمبرش نازل گردانيده است . و چون حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله به علم ربّانى مىدانست كه ابو ذر به چه مشقّتها و شدّتها گرفتار خواهد شد به سبب جور منافقان امّتش ، تعليم او فرمودند كه تا تواند اظهار حق بكند ، و در هنگامى كه عاجز شود صبر كند ، و او را تسلّى فرمودند كه صبر بر آن مشقّتها آسان شود بر او ، و بداند كه بعد از آن شدّتها راحتيهاى عظيم هست ، و به آنچه فرمودند ابو ذر رحمة اللّه عليه عمل نمود ، چنانچه در اوّل كتاب مذكور شد .