در هر كار و در هر امرى از امور دنيا و آخرت او ، و روزى دهد او را از جائى كه گمان نداشته باشد و به خاطرش خطور نكند ، و هركه توكّل كند بر حق‌تعالى و كارهاى خود را به او گذارد ، پس خدا كافى است براى او ، و بس است از جهت تمشيت و كفايت مهمّات او ، به درستى كه حق‌تعالى امور و ارادات خود را بر وجه كمال به مشيّت مىرساند ، و از براى هر چيز اندازه‌اى مقرّر فرموده است موافق حكمت و مصلحت . اى ابو ذر حق‌تعالى مىفرمايد كه : به عزّت و جلال خود قسم مىخورم كه اختيار نمىنمايد بنده خواهش و فرمودهء مرا بر خواهشها و هواهاى نفسانى خودش ، مگر آنكه غناى او را در نفس او مىگذارم ، و نفس او را غنى مىگردانم از خلق ، و چنان مىكنم كه فكر و انديشه و همّ او براى امور آخرتش باشد ، و آسمانها و زمين را ضامن روزى او مىگردانم ، و معيشت او را بر او گرد مىآورم ، و براى او مهيّا مىگردانم ، و تجارت هر تجارت‌كننده‌اى را به سوى او مىرسانم ، يا من از براى او هستم به عوض آنكه تجارت تاجران باطل را ترك كرده و رضاى مرا اختيار نموده . بدان كه توكّل و تفويض و رضا و تسليم اركان عظيمهء ايمانند ، و آيات و اخبار در فضيلت اين اخلاق پسنديده فوق حدّ و احصا است . چنانچه از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : سر طاعت خدا صبر است ، و راضى بودن از خدا در آنچه بنده خواهد يا كراهت از آن داشته باشد ، و چون راضى شود البتّه آنچه خير است براى او ميسّر خواهد شد « 1 » . و در حديث ديگر فرمود : خداشناس‌ترين مردم كسى است كه به قضاهاى خدا

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 60 ح 1 .