با مردم خلطه نمائى اگر توانى چنين كن با هركه مخالطه كنى دست تو بر بالاى دست او باشد ، و احسان تو به او زياده باشد از احسان او ، به درستى كه گاه هست بنده‌اى در عبادت تقصير دارد و خلق نيكوئى دارد ، خدا او را به آن خلق نيكو به مرتبه و درجهء جماعتى مىرساند كه روزها روزه دارند و شبها عبادت مىكنند « 1 » . و در حديث ديگر فرمود : روزى حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله در مسجد نشسته بودند ، كنيزكى از انصار آمد و كنار جامهء حضرت را گرفت ، حضرت برخاستند كه شايد سخنى يا كارى داشته باشد ، چون برخاستند او ساكت شد و هيچ نگفت ، حضرت نشستند باز دست به كنار جامهء حضرت دراز كرد ، باز حضرت برخاستند تا سه مرتبه چنين كردند ، و در مرتبهء چهارم كه حضرت برخاستند ، اندكى از كنار جامه حضرت را جدا كرد و روانه شد ، صحابه آن كنيزك را ملامت كردند ، كه چرا اين‌قدر آزار آن حضرت كردى ؟ و چه كار داشتى ؟ گفت : در خانهء ما بيمارى بود ، و مردم آن خانه مرا فرستاده بودند كه پاره‌اى از جامهء آن حضرت را براى شفا بگيرم ، چون دست گذاشتم حضرت برخاستند ، حيا كردم كه بگيرم و نخواستم كه حضرت را تكليف نمايم يا رخصت بگيرم ، در آخر خود جدا كردم و رفتم « 2 » . و به اسانيد بسيار از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : بدى خلق فاسد مىكند ايمان و اعمال خير را ، چنان كه سركه عسل را ضايع مىكند « 3 » . و فرمود : كسى كه خلقش بد است خود را پيوسته در عذاب دارد « 4 » . و به سند معتبر از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است كه : توبهء صاحب خلق بد

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 102 ح 14 . ( 2 ) اصول كافى 2 / 102 ح 15 . ( 3 ) اصول كافى 2 / 321 ح 1 و 2 و 5 . ( 4 ) اصول كافى 2 / 321 ح 4 .