كه خدا خواهد مىفرستد « 1 » . و به اسانيد معتبره از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : حق‌تعالى وحى نمود به حضرت داود كه : بنده‌اى از بندگان حسنه‌اى مىكند ، و به سبب آن بهشت را براى او مباح مىگردانم ، داود گفت : خداوندا آن حسنه كدام است ؟ فرمود : بر بندهء مؤمن من خوشحالى و سرورى داخل گرداند اگرچه به يك دانه خرما باشد ، داود گفت : خداوندا سزاوار است كسى را كه تو را شناسد كه امّيد خود را از تو قطع نكند « 2 » . و به سند معتبر ديگر از آن حضرت منقول است : هركه مؤمنى را خوشحال كند حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله را خوشحال كرده ، و هركه حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله را خوشحال و مسرور كند خدا را مسرور و خوشنود كرده است ، و همچنين اگر مؤمنى را غمگين و آزرده كند خدا و رسول را به خشم آورده است « 3 » . و در حديث ديگر فرمود : محبوب‌ترين اعمال نزد حق‌تعالى ادخال سرور است بر مؤمن ، به اينكه در گرسنگى او را سير گرداند ، يا كربى و غمى را از خاطر او رفع نمايد ، يا قرضش را ادا كند « 4 » . و از سدير صرّاف منقول است كه : در خدمت حضرت صادق عليه السّلام بودم ، حقّ مؤمن نزد آن حضرت مذكور شد ، حضرت رو به من كردند و فرمودند : مىخواهى براى تو بيان كنم مرتبه و منزلت مؤمن را نزد خدا ؟ گفتم : بلى ، فرمود : چون حق‌تعالى قبض روح بندهء مؤمن مىفرمايد دو ملك كه بر او موكّل بوده‌اند به آسمان

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 188 - 189 ح 3 . ( 2 ) اصول كافى 2 / 189 ح 5 . ( 3 ) اصول كافى 2 / 192 ح 14 . ( 4 ) اصول كافى 2 / 192 ح 16 .