الرحمن الرحيم ، خدا مىفرمايد كه : ابتدا كرده بندهء من به نام من ، و بر من لازم است كه كارهاى او را به اتمام رسانم ، و در جميع احوال بر او بركت فرستم . پس چون بگويد الحمد للّه ربّ العالمين ، حق‌تعالى فرمايد : بندهء من حمد من كرد ، و دانست كه نعمتها كه نزد اوست همه از جانب من است ، و بلاها كه از او دور شده است همه به تطوّل و احسان من است ، اى ملائكه شما را گواه مىگيرم كه از براى او اضافه كردم به نعمتهاى دنيا نعمتهاى آخرت را ، و دلع كردم از او بلاهاى آخرت را ، چنانچه بلاهاى دنيا را از او دفع كرده‌ام . و چون الرحمن الرحيم مىگويد ، حق‌تعالى مىفرمايد : بندهء من براى من شهادت داد كه من رحمان و رحيمم ، اى ملائكه شما را گواه مىگيرم كه بهرهء او را بسيار كردم ، و نصيب او را از عطاهاى خود عظيم گردانيدم . و چون گويد مالك يوم الدين ، خداوند عالم مىفرمايد : اى ملائكه گواه مىگيرم شما را چنانچه اعتراف كرد كه من مالك روز جزايم ، من در روز حساب حساب او را آسان كنم ، و از گناهانش درگذرم ، و چون ايّاك نعبد گويد ، حق جلّ و علا فرمايد : راست گفت بندهء من مرا عبادت كرد ، پس گواه مىگيرم شما را كه او را براى اين عبادت ثوابى كرامت فرمايم كه جميع مخالفان او آرزوى منزل او نمايند . و چون و ايّاك نستعين گويد ، حق‌تعالى فرمايد : بندهء من به من استعانت جست ، و التجا به من آورد ، گواه مىگيرم شما را كه در جميع امور او را اعانت نمايم ، و در جميع شدايد به فرياد او رسم ، و در روز بلاها و سختيها دست او را بگيرم ، پس چون اهدنا الصراط المستقيم بگويد تا آخر سوره ، حق‌تعالى فرمايد : آنچه از من طلبيد به او كرامت كردم ، و آنچه آرزو كرد به او عطا نمودم ، و از آنچه