مىشود ، و آمدوشد او نزد تو موجب عار و بدنامى توست . و امّا احمق ، پس او هرگز تو را به چيزى دلالت نمىكند ، و امّيد دفع شرّى از او نمىتوان داشت ، و هرچند سعى كند هم از او خيرى نمىآيد ، و گاه باشد كه خواهد به تو نفع رساند و ضرر برساند ، پس مردن او بهتر است از زندگى او ، و خاموشى او بهتر است از حرف گفتن او ، و دورى او بهتر است از نزديكى او . و امّا دروغگو ، پس در مصاحبت او هيچ عيشى براى تو گوارا نيست ، سخن تو را به دروغ به مردم نقل مىكند ، و از مردم به دروغ سخن به تو نقل مىكند ، و هر دروغى را كه تمام كرد از پى دروغ ديگر ابتدا مىكند ، تا به حدّى كه اگر راستى گويد باور نمىتوان كرد ، و در ميان مردم به نقل كذب دشمنى مىافكند ، و كينه‌ها در سينه‌ها مىروياند ، پس از خدا بپرهيزيد و ملاحظه نمائيد كه با كى مصاحبت مىكنيد « 1 » . و حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام فرمود كه : متابعت كن كسى را كه تو را مىگرياند ، و خيرخواه توست ، و متابعت مكن كسى را كه تو را مىخنداند ، و فريب مىدهد ، و عن‌قريب بازگشت همه به سوى خداست « 2 » . و حضرت صادق عليه السّلام فرمود كه : محبوب‌ترين برادران به سوى من كسى است كه عيبهاى مرا به من بگويد « 3 » . و حضرت صادق عليه السّلام فرمود : صداقت و دوستى حدّى چند دارند كه در هركه آنها نيست او بهره‌اى از صداقت ندارد : اوّل : آنكه آشكار و پنهان او با تو موافق باشد . دوّم : آنكه زينت تو را زينت خود داند ، و عيب تو را عيب خود داند . سوّم :

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 639 - 640 ح 1 . ( 2 ) اصول كافى 2 / 638 ح 2 . ( 3 ) اصول كافى 2 / 639 ح 5 .