كه رنگشان متغيّر و روهايشان زرد گرديده ، چون ظلمت شب ايشان را فرا مىگيرد زمين را فراش خود مىگردانند و زمين را به پيشانى خود استقبال مىكنند ، سجدهء ايشان بسيار ، و آب ديدهء ايشان ريزان است ، و دعا و گريهء ايشان فراوان است ، و در هنگامى كه مردم شادند ايشان محزون و اندوهناك‌اند « 1 » . و از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : نيست شيعهء جعفر عليه السّلام مگر كسى كه شكم و فرج خود را از حرام به عفّت بدارد ، و سعى او در عبادت شديد باشد ، و براى آفريدگار خود كار كند ، و امّيد ثواب و ترس عقاب از او داشته باشد ، پس اگر اين جماعت را ببينى ايشان شيعهء منند . و به سند معتبر از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است كه فرمود : يا على خوشا حال كسى كه تو را دوست دارد ، و واى بر كسى كه تو را دشمن دارد و تكذيب تو كند ، و دوستان تو معروفند در آسمان هفتم و زمين هفتم و در ما بين اين هر دو ، و دوستان تو اهل دين و ورع و هيئت نيكويند ، و تواضع و شكستگى و فروتنى براى خدا مىكنند ، ديده‌هاى ايشان خاشع و دلهاى ايشان ترسان است براى ياد خدا ، و حقّ ولايت را مىشناسند ، و زبان ايشان پيوسته به فضل تو گوياست ، و آب از ديده‌هاى ايشان ريزان است به سبب محبّت و مهربانى كه نسبت به تو و امامان فرزندان تو دارند . و خدا را عبادت مىنمايند به نحوى كه در قرآن ايشان را خدا به آن امر فرموده است ، و بر هر نهجى كه از طريقهء پيغمبر بر ايشان ظاهر گرديده ، و عمل مىنمايند به آنچه اولوالامر و امامان ايشان امر مىفرمايند ، و با يكديگر صله و احسان مىنمايند ، و از يكديگر دورى نمىكنند ، و باهم دوستند و دشمنى نمىكنند ، و

--> ( 1 ) بحار الانوار 68 / 149 ح 2 .