خلق نفرموده مگر آنكه ميوه داشت ، پس چون مردم گفتند خدا فرزند گرفته است براى خود ، نصف درختان ميوهء ايشان بر طرف شد ، و چون شريك از براى خدا قرار دادند درختان خار برآورند « 1 » . و از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است كه : بعضى از پيغمبران را به سوى قومش فرستاد ، و چهل سال در ميان ايشان ماند ، و ايشان را دعوت نمود ، و هيچ‌يك از ايشان به او ايمان نياوردند ، و ايشان عيدى داشتند كه در آن عيد در كنيسهء خود جمع مىشدند ، پس آن پيغمبر در يكى از عيدهاى ايشان به كنيسهء ايشان رفت ، و به ايشان گفت كه : ايمان به خدا بياوريد ، ايشان گفتند : تو اگر پيغمبر خدائى دعا بكن خدا ميوه به ما بدهد به رنگ جامه‌هاى ما ، و در آن روز جامه‌هاى زرد پوشيده بودند ، آن پيغمبر رفت و چوب خشكى حاضر كرد ، و دعا كرد كه آن چوب سبز شد ميوهء زردآلو داد ، ايشان همگى خوردند ، هركه خورد و نيّت داشت كه مسلمان شود بر دست آن پيغمبر هسته زردآلو از دهانش شيرين بيرون افتاد ، و هركه نيّت داشت مسلمان نشود هستهء تلخ از دهانش بيرون مىآمد « 2 » . حاصل اين سخنان اين است كه آدمى به بديهاى گفتار و كردار ، خود را از رحمتهاى صورى و معنوى محروم مىكند ، و چنانچه به بديهاى بنىآدم نفع درختان ظاهرى بر طرف شده پرخار و خاشاك گرديده ، همچنين درختهاى معنوى از علم و كمالاتى كه از مزارع دلها و بساتين سينه‌ها مىرويد بىثمره و كم‌فايده گرديده ، چنانچه از آن روز كه شيطان تصوّف باطل را در ميان مردم آورد ، و جناب مقدّس ايزدى را با هر خسّ و خاشاك متّحد دانستند ، زمين دلهاى دانايان بر خود

--> ( 1 ) علل الشرائع ص 573 ح 1 . ( 2 ) بحار الانوار 14 / 456 ح 8 .