و چون نماز معراج مؤمن است ، و در شب معراج حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله به هر آسمانى كه داخل مىشد يك اللّه اكبر مىگفت ، و در نماز نيز هفت اللّه اكبر در افتتاح صلاة مقرّر فرمود كه به هر تكبيرى بر آسمانى از آسمانهاى قرب و معرفت درآيد ، و قابل عرش حضور گردد ، و در اين مقام هنوز در ساحتها و كرياسهاى عظمت و جلال است ، و در مقام غيبت است ، و به مقام حضور نرسيده ، لهذا هنوز حرف زدن و با غير او سخن گفتن جايز است . و چون تكبير آخر را گفت ، بلاتشبيه داخل مجلس قرب ملك الملوك گرديده ، و با غير سخن گفتن و رو از جانب پادشاه پادشاهان گردانيدن بر او حرام است ، اين است كه در دعاى توجّه در اين مقام مىخواند كه روى دل و جميع اعضا و قوا و مشاعر خود را به جانب خداوندى گردانيدم كه خالق آسمانها و زمينهاست ، موافق ملّت ابراهيم كه يگانه‌پرستى است ، و دين محمّد صلّى اللّه عليه و آله و طريقهء امير المؤمنين عليه السّلام كه جميع شرايط و آداب بندگى از ايشان مانده ، و عبادت و دين خود را از براى خدا خالص گردانيدم ، و منقاد او شدم ، و شرك جلى و خفى و رياهاى شيطانى را از خود دور گردانيدم ، نماز من و عبادتهاى من و زندگانى من و مردن من همه خالص از براى خداوندى است كه پروردگار عالميان است ، و او را شريك نيست ، و چنين از جانب او مأمور گرديده‌ام كه او را عبادت كنم ، و من از جملهء مسلمانان و منقادان اويم . و چون در اين بارگاه چنين دعواى بزرگى كرده ، و شيطان دشمن اين راه و راهزن اين درگاه است ، و دشمن مكّار زنندهء محيلى است كه با اب الآباء درآمده ، و خلق را با خدا دشمن كرده ، و تا امروز شجاعان اين ميدان را بر زمين انداخته ، و چندين هزار لشكر اندرونى از شهوات و دواعى نفسانى و لشكر بيرونى از شياطين انس و اتباع خود دارد ، به قوّت خود با او برنمىتوان آمد ، پس بايد به خداوندى كه اين