و منقول است كه : حضرت سيّد الساجدين عليه السّلام روزى در نماز ايستاده بودند ، و حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام كودك بود ، و چاه بسيار عميق در خانهء آن حضرت بود ، حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام به كنار چاه آمد كه نظر نمايد ، در آن چاه درافتاد ، مادر او چون آن حال را مشاهده نمود به سوى چاه آمد ، بر خود مىزد و فرياد مىكرد ، و استغاثه مىنمود ، و مىگفت : يا ابن رسول اللّه فرزندت غرق شد ، و آن حضرت در نماز مطلقا التفات نمىفرمود ، و حال آنكه صداى اضطراب فرزند در چاه به گوش آن حضرت مىرسيد . چون بسيار به طول انجاميد ، مادر از روى اضطراب گفت كه : اى اهل بيت رسالت دلهاى شما بسيار سنگين است ، باز حضرت التفات نفرمود ، تا نماز را با آداب مستحبّه تمام به‌جا آورده فارغ گرديد ، پس نزد چاه آمد ، و به اعجاز دست در آن چاه عميق دراز كرد ، حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام را بيرون آورد ، و آن حضرت خنده مىكرد و سخن مىفرمود ، و جامهء آن حضرت تر نشده بود ، پس فرمود كه : فرزند خود را بگير اى ضعيفة اليقين به خدا ، مادر حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام از سلامت بودن فرزند بخنديد ، و از تنبيه آن حضرت به گريه درآمد ، حضرت فرمود كه : بر شما ملامتى نيست ، نمىدانى كه من در خدمت خداوند جبّارى ايستاده بودم ، كه اگر رو از جانب او به ديگرى مىگردانيم ، و به غير او توسل مىنمودم ، روى لطف خويش از جانب من مىگردانيد ، و به غير او از كه توقّع رحمت مىتوان داشت « 1 » . و صاحب كتاب حلية الاولياء روايت نموده كه : چون حضرت امام زين العابدين عليه السّلام از وضو فارغ مىشدند ، و ارادهء نماز مىفرمودند ، رعشه در بدن و

--> ( 1 ) بحار الانوار 84 / 245 - 246 ح 36 .