رسول صلّى اللّه عليه و آله تبسّم نمود و فرمود كه : گوارا باد تو را علوم نامتناهى اى ابو الحسن ، توئى وارث علم ، و تو بيان خواهى كرد از براى امّت من آنچه در آن اختلاف نمايند ، كسى كه تو را براى دين تو دوست دارد و پيروى راه تو كند او هدايت‌يافته است به راه راست ، و كسى كه از هدايت تو به جانب ديگر ميل كند و تو را دشمن دارد و تنها بگذارد ، در قيامت هيچ بهره‌اى از رحمت الهى نداشته باشد « 1 » . و از جملهء دواعى محبّت بسيارى عبادت و ذكر است ، و پيوسته صفات كماليّه الهى را منظور نظر داشتن ، و اين معنى ظاهر است كه هرچند ياد كسى بيشتر مىكنند ، محبّت او بيشتر در خاطرش مستقر مىشود ، خصوصا در هنگامى كه با تفكّر در صفات كماليهء الهى منضم باشد ، و فضيلت ذكر و شرايط و فوايد آن و افضليّت ذكر و تفكّر بر يكديگر بعد از اين انشاء اللّه بيان خواهد شد . ششم : عبادت عارفان است كه باعث ايشان بر عبادت كمال معبود است ، و آنكه او سزاوار عبادت است ، چنانچه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : ما عبدتك خوفا من نارك ، و لا طمعا في جنّتك ، و لكن وجدتك أهلا للعبادة فعبدتك . يعنى نپرستيدم تو را از ترس آتش تو ، و نه از براى طمع در بهشت تو ، و ليكن تو را سزاوار پرستيدن يافتم ، پس عبادت كردم . و اين درجه اعلاى درجات مقرّبان است ، و كسى اين دعوى مىتواند نمود كه فريب از نفس خود نخورده باشد ، و يقين داند كه اگر نام بهشت و دوزخ نشنيده بود هم عبادت را چنين كه الحال مىكند مىكرد ، بلكه اگر العياذ باللّه عبادت‌كننده را به جهنّم مىبردند چون معبود را سزاوار عبادت مىداند ترك نمىكرد . و بدان كه مراتب نيّات غير متناهى است ، چنانچه مراتب كمالات نهايت ندارد ،

--> ( 1 ) امالى شيخ طوسى 2 / 105 - 106 .