نمود ، و به جوابهاى آن حضرت به شرف اسلام فائز گرديد ، از جملهء آن سؤالها اين بود كه : به چه دليل اثبات انبيا و رسل مىنمائيد ؟ حضرت فرمودند : چون ما ثابت كرديم خداوندى را كه خالق و صانع ماست و منزّه است از صفات جميع مخلوقين ، و آن صانع حكيم است ، و بناى جميع امورش بر حكمت و مصلحت است ، و خلق او را نمىتوانند ديد ، و به لمس و حس درنمىآيد ، و جسم نيست كه با او روبرو و مكالمه و محاجّه و گفتگو نمايند ، پس ثابت شد كه بر وفق حكمت بايد رسولان در ميان او و خلايق باشند ، كه ايشان را دلالت نمايند بر آنچه مصلحت ايشان در آن است ، و باعث نفع ايشان است ، و راهنمائى كنند ايشان را به چيزى چند كه باعث بقاى نوع ايشان است ، و ترك آنها مورث فناى ايشان است . پس ثابت شد كه جمعى مىبايد باشند ، كه از جانب حكيم عليم مردم را امر و نهى نمايند ، و تكاليف الهى و حكم ربّانى را به خلق برسانند ، و ايشان پيغمبران و اوصياى ايشانند ، كه برگزيده‌هاى خدايند از ميان خلق ، كه ايشان را تأديب به حكمت نموده ، و مبعوث به حكمت ساخته ، كه در اخلاق و صفات با عامّهء خلق شريك نيستند ، و در خلق و صورت و تركيب به ايشان شبيهند ، و از جانب خدا مؤيّدند به دلائل و معجزات و براهين و شواهد ، كه بر حقيقت ايشان دلالت مىكند ، مثل مرده زنده كردن ، و كور روشن كردن ، و پيس را شفا دادن ، و هرگز زمين خدا از يكى از ايشان خالى نمىباشد ، كه كمال علم و معجزه‌اش دليل حقيّت اوست ، و هر وصى دليل است بر حقيّت پيغمبرش « 1 » . بدان كه حضرت در اين حديث اشاره به دليل ديگر نيز فرموده ، كه چون انسان مدنى الطبع است ، و هر فردى به ديگرى در امور معاش و معاد خود محتاجند ، و با

--> ( 1 ) بحار الانوار 11 / 29 - 30 ح 20 .